Na een prachtige route via het nature reserve van Colombia into Ecuador, kwamen we er achter dat de protesten toch wel aardig opgang aan het komen waren. Eerst dachten we dat er rijen stonden voor de benzine stations, maar al snel zagen we dat de wegen afgesloten waren. Banden, bomen, stenen werden de weg opgesleept en een enorme hoeveelheid mensen hield de weg bezet. Na twee uur langs de kant van de weg gewacht te hebben.. moesten we opeens als een gek de auto starten en wegrijden.. ze kwamen op de auto’s voor ons afgerend met honkbalknuppels en lieten de banden leeg lopen..

We waren heel positief en dachten dat dit misschien de volgende dag minder zou zijn. Helaas is het een maand zo gebleven. We hebben na de nacht bij een tankstation net voor de protesten, een juiste keuze gemaakt om naar de kust te rijden. Onderweg kwamen we nog 4 blokkades tegen, maar deze waren vrij rustig, gelukkig. Eén was van bus- en taxichauffeurs.. die zagen dat we toeristen waren en na wat boomstammen aan de kant te sjouwen mochten we door. De tweede hebben we afgekocht, voor een paar cent. De laatste twee hebben we met een groep locals die ook die kant op moesten aan de kant getild. Er lagen zware agrarische werktuigen op de weg, dus was erg zwaar. Maar al met al mogen we echt niet klagen!

Eerst dachten we, dat we lekker nog van het strand konden gaan genieten een paar dagen.. maar we hebben één dag genoten aan de kust en zijn daarna toch als een gek naar het zuiden gereden, om zo snel mogelijk Peru in te gaan.. De dag en nacht aan de kust was wel super leuk. We mochten gratis gebruik maken van het privé strand van een hotel. We konden de auto via het pad langs de cliff naar beneden rijden en kwamen uit bij een prachtig strand met hutjes. Omdat we de enige waren was het heerlijk rustig! ‘s Avonds zijn we een paar kilometer verder naar een klein dorpje aan het strand gelopen om te kijken of ze iets te eten hadden, seafood natuurlijk! Maar helaas alles was dicht.. gelukkig vroeg Martijn aan een vrouw die op haar man stond te wachten, of er iets open was. Ze vertelde dat ze wel voor ons wilde koken? Haar man komt zo met een verse vangst! Grote, echt grote garnalen en een stuk vis, super! Het was heerlijk, een tafel op het strand, een heerlijk briesje en de zonsondergang.

De volgende dag was het weer even spannend, want we moesten de hoofdstad voorbij. We zijn er in een z’n groot mogelijke boog omheen gereden en hadden geluk dat we maar één blokkade zijn tegen gekomen. Enorme branden door de banden die ze aan het opstoken waren.. gelukkig kwam na een uur de brandweer en politie en werd de weg even vrij gemaakt. Zo zijn we binnen 5 dagen toch ontsnapt uit Ecuador.. we horen nu steeds meer verhalen van andere reizigers die er soms wel twee weken hebben vast gezeten.. dan hebben we nog super veel geluk gehad!!

We crossen de meest noordelijke grens met Peru en komen zo aan in het noorden aan de kust. Elke keer na de grens het zelfde liedje om weer aan geld te komen, dus opzoek naar een bank. Maar ook om weer nieuwe groenten en fruit, maar ook bijvoorbeeld melk in te slaan. Elke grens worden deze afgenomen, maar we zorgen dat we dit allemaal al op hebben. We vinden een leuk ecologisch hotel aan de kust waar ze een eigen kampeerplaats bij hebben. Ook hier is niemand te vinden en hebben we weer de plaats voor onszelf. De plaats is aan het strand met een leuke strandhut met een bbq. Een prima plaats voor een datenight. We lopen naar de lokale vismarkt en halen grote garnalen en een vis. Zo hebben we heerlijk ‘s avonds zitten eten, met nog een wijntje uit Argentinië (die we nog steeds in de auto hadden).

We rijden de dag erna langs een camping 7 km van de onze vandaan, want op Facebook zag ik dat hier meer Overlanders stonden. We ontmoeten een koppel uit Nederland die nu al voor meer dan 30 jaar in Australië wonen. Zij hebben een enorme truck om mee te reizen, erg mooi! Ook stonden er drie Duitsers die op de motor door Zuid-Amerika aan het reizen zijn. Het was super gezellig, waardoor we hier nog een nacht gebleven zijn.

Vanaf de noordkust van Peru rijden we zo de provincie de Amazonias in en dat betekent dat we weer in de Andes terrecht komen. We bezoeken hier de twee van de grootste watervallen in de wereld. We komen er door een paar uur te hiken.

De Andes mountains zijn zo mooi! We kunnen ook geen antwoord geven op de vraag: Welk land vonden jullie het mooist? Maar we kunnen wel zeggen dat de Andes in zijn geheel prachtig is! Zo mooi dat je soms echt niet gelooft dat het echt is waar je naar kijkt. Elke keer als we aan het rijden zijn en door onze ramen heen kijken is het zo mooi!! De bergen brengen wel met zich mee dat we veel bochten moeten rijden, omdat we over vele bergkammen heen moeten. Soms zijn we 10 kilometer bezig om alleen al naar benenden te rijden, omdat er 10 bochten zijn met tussen stukken van een kilometer.. en dan ben je beneden in de canyon en dan kun je weer omhoog om de andere berg over te gaan. We hebben soms hele dagen gereden en dan maar 100 km opgeschoten..

Je komt door de kleinste bergdorpjes, waar mensen je soms heel nieuwsgierig aankijken.. maar waar ze ook zo lief zijn! Van ver zwaaien de mensen naar je. In Peru is het vooral heel gaaf dat de mensen hier nog in echte kledendracht lopen. Prachtige rokken en doeken, met soms een hoge hoed, of een lage hoed met bloemen.. en alles heeft veel kleur! Ook de dieren lopen hier overal, van varkens tot lama’s! Soms moet je echt voorzichtig zijn, want om elke bocht kan iemand lopen met een hele kudde..

We hebben ook geleerd dat er vier verschillende soorten ‘lama’s’ zijn. Twee soorten wild en twee soorten als farmdieren gehouden. Na veel keren de dieren gezien te hebben, kunnen we nu uit elkaar houden wat Guanacos, Vacuñas, Apalca’s en Lama’s zijn.

De bergen zijn hier ook erg hoog! De hoogte verschillen waar we elke dag mee te maken hebben zijn enorm. Soms rijden we op één dag van 1800 meter naar 4300 meter. De laatste keren hadden we hier last van, maar deze keer totaal niet en gelukkig maar want de komende weken blijven we nog wel boven de 4000 meter. Het kan hier dan ook op één dag 30 graden zijn of opeens -8 in de nacht.. De auto doet het erg goed! Natuurlijk merk je dat hij op 4700 meter minder direct vermogen heeft dan op 1800. Er zit hoog veel minder zuurstof in de lucht en hier heeft de auto ook last van. Ook alle flessen etc. in de auto moet ik steeds open en dichtdraaien, anders ploffen ze of gaan vanzelf open via de dop (en kan ik opzoek naar de dop, ergens in de auto) of ze ontploffen gewoon helemaal en kun je alles soppen…

We hebben in Huascaran National Park verschillende hikes gemaakt naar bergmeren die zo blauw zijn.. niet te geloven gewoon. Dan ook nog eens de besneeuwde bergtoppen erachter!! Wauw!! Het was wel weer even wennen, want we liepen nu boven de 4000 meter en dat kost veel meer moeite.. je merkt erg goed dat je minder zuurstof hebt. We hebben deze hikes het record gehaald van 5100 meter.. zo bizar hoog! Gelukkig hoefden we niet de gehele 5100 meter te klimmen, maar zelfs de 400 tot 700 meter die we op deze hoogte moesten klimmen kosten al zoveel energie.. wel heel gaaf om mee te maken! En het is gelukt, zonder last te hebben van hoogte ziekte. En de plaatsten waar we zijn geweest, niet normaal mooi!! Vooral de drie dagen hike, de Santa Cruz… Ow ow wat prachtig!! De 5100 meter hebben we gehaald op de glacier en daar was het echt wel koud. Het is alleen zo bizar en verdrietig om te zien hoever ook deze glacier is gesmolten, alleen al sinds 2015… En dan was ook nog eens aangegeven vanaf 1960… Bizar.. De weg via het National Park gaan we ook niet zomaar vergeten. Deze weg had zoveel bochten.. en zo smal.. Ook één van de hoogste tunnels ter wereld, waardoor je met de auto kunt rijden is hier te vinden.

In Huaraz hebben we de bushings van de auto vervangen, omdat deze aan vervanging toe waren. We vonden een klein bedrijf (één garage van 5 bij 3 meter) die dit goed kon. Het is hier zo fijn in Zuid-Amerika, dat je aan kunt komen rijden en dat ze het direct voor je doen. We kwamen er om 6 uur aan en om 9 uur waren ze klaar (een heel precies werkje en ze hebben het super gedaan) terwijl ze eigenlijk om 8 uur dicht gaan. Ik heb in de straat vier bakken noodles gehaald en dit hebben we met zijn allen opgegeten, aardige en leuke mannen!

Vanaf de regio Huarez is het nog wel een paar dagen rijden naar de stad Cusco, waar de Machu Piccu zich bevindt. Gelukkig hebben we deze vier jaar geleden al bezocht (enorm duur nu en nog toeristischer) en kunnen we ons nu richten op de andere prachtige ruines in de regio. We bezoeken nog vier andere ruine sites en we brengen een bezoek aan de zoutbaden. Bij de zoutbaden produceren ze zout voor cosumptie. Doordat alle baden verschillende kleuren hebben (in de bruintinten en later wit) geeft dit een prachtige view in de canyon. We mogen op het parkeerterrein met uitzicht op de baden blijven slapen. De ruines die we bezoeken zijn ook prachtig om te zien, allemaal gelegen in de bergen en zo enorm.

In de buurt van Cusco bevinden zich ook de Piscinas Naturales de Millpu. Dit zijn allerlei kleine baden achter elkaar in een smalle canyon en het water is zo blauw!! Er staan aan het begin allemaal kids die ons wel willen rondleiden.. natuurlijk super leuk, maar allemaal voor geld.. en dit moet van hun ouders.. dus beter om het niet te doen.. toch lopen ze met je mee en proberen op allerlei manieren aan geld te komen. Ze gaan zelfs zo ver, dat ze in je zakken proberen te voelen.. We proberen ze te negeren (hoe zwaar dat ook is, want ze zijn zo schattig). Bij terugkomst eten we een heerlijke trout voor een paar euro, die kun je hier overal kopen, ze worden hier overal gekweekt. Kun je bijna niet zelf voor vissen. Een paar dagen geleden kwamen we door een prachtig natuurgebied, waarbij we eindigden in een paradijs van heldere rivieren en watervallen. Zo mooi! Je kon de trout gewoon zien zwemmen en zoveel!! Dus Mart pakte zijn kans en heeft een dag staan vissen, maar ik denk dat de vissen Mart ook zagen staan hihi niet een wilde bijten!! Aan het einde van de canyon konden we er een kopen en hebben dat toen maar gedaan en het was geen kleintje ook!

Nu wordt het bijna tijd om Peru te verlaten, maar we weten nog niet wat we gaan doen… Of richting Bolivia (hoofd plan) of richting Chili… In beide landen zijn protesten en veel blokkades.. We rijden eerst nog naar Puno om daar de drijvende riet eilanden te bezoeken, dus we hebben nog een paar dagen om na te denken. Onderweg richting Puno stoppen we nog bij een klein plaatsje wat bekend staat om zijn grasbrug. Elk jaar wordt deze brug opnieuw gebouwd. Wat een vlechtwerk van gras wat 30 tot 40 cm lang is. Vooraf denk je.. nou zou hij wel stevig zijn.. maar als je er opstaat voel je dat hij echt wel stevig is. Prachtig gemaakt!!

In Puno kunnen we de auto veilig parkeren in de tuin van een hotel, in het stadje wordt veel ingebroken.. dus beter de auto veilig stallen. We komen in het hotel een Duitskoppel tegen waarmee we, tijdens het schrijven van het stuk, al twee weken samen reizen. Het is super gezellig!! We hebben eerst met zijn vieren de floating Islands bezocht. Deze eilanden zijn gemaakt van gras en riet en zijn 3 meter dik. Er wonen soms wel 6 families op een stuk van 10 bij 20 meter.. de huisjes zijn ook van riet en super klein, maar zo leuk om te zien. De locals waarmee we zijn meegevaren hebben ons vol passie verteld over hun leven op de eilanden. We hebben geen tour gedaan, maar zijn gewoon naar de rand van het water gelopen en gevraagd of we mee konden. Zo voelde het veel rustiger.

We hebben de keuze gemaakt om via Chili naar Bolivia te rijden.. is even een omweg, maar in het noorden van Peru rond de hoofdstad La Paz zijn nu nog veel protesten.. hopen dat dit snel minder wordt. Dus weer op naar Chili waar het allemaal begon.

Top