National park Tyrona is niet echt een national park in onze ogen.. nou ja, de helft van het park. We hebben onze auto aan de rand van het park geparkeerd bij mensen die een hostel hebben op het terrein. Een leuk hostel met een natural pool en een restaurant met heerlijke cocktails;) We zitten hierdoor bij de meest rustige entrance van het park, we hoeven maar een paar honderd meter te lopen. We slapen dan ook de eerste nacht op de meest rustige campsite in het park en nu nadat we er geweest zijn bleek ook de mooiste! We krijgen bij de entrance bandjes om (zoals overal hier in Colombia, zijn ze gek op denk ik). We lopen 15 kilometer door jungle omhoog en naar beneden door het park. Het is niet normaal warm en het zweet druipt daardoor zo van onze lichamen af.. zo heet hebben we het nog nooit gehad.. hiken in 40 graden is bijna niet te doen! Elke 3 stappen drinken we bijna een fles water leeg… We hebben daarom ook veel meegenomen, maar dat betekent ook veel kilo’s..

Wanneer we aankomen bij het strand, mogen we onze eigen plaats uitzoeken, omdat we onze eigen tent mee hebben (was veel goedkoper dan in een hangmat of tent van hier slapen). We bouwen ons kamp op hihi, met onze super kleine tent.. maar dat werkt prima! Een prachtige plaats aan het strand met uitzicht op de zee en palmbomen, wat wil je nog meer!! We pakken twee stoelen en hebben ons prima vermaakt de rest van de dag. Ook hebben we ons eigen eten mee, dus kunnen heerlijk zelf koken. Om ons heen lopen hangedissen met prachtige kleuren en vallen de kokosnoten uit de bomen. Zwemmen kunnen we alleen aan de zijkanten, want in het midden van de baai is de stroming te sterk en mogen we niet komen.. ze hebben een heerlijke douche en na het tellen van de sterren zijn we met het heerlijke geluid van de zee in slaap gevallen.

Het pad wat we de volgende dag liepen was voor 8 kilometer nog mensloos en daar hebben we dan ook wildlife gezien. Prachtige apen slingerden boven onze hoofden rond, één had zelfs een baby op haar rug. Super schattig! Na de 8 kilometer komen we bij de eerst volgende stranden, waar al steeds meer mensen te zien zijn.. Wanneer we wat foto’s hebben gemaakt op het laatste verlaten stuk komen we de bocht om.. nou wat je daar zag is geen national park sorry.. Enorm veel mensen op het strand in het water.. bijna geen plaats is meer vrij!! Muziek keihard, overal blikjes bier en frisdrank.. we hadden wel wat verwacht, maar zo erg.. Lopen we dan als twee oermensen het strand op.. nee grapje, maar zo voelde het wel na twee heerlijke dagen in de wildernis!! We zwemmen hier wel een rondje, proberen wat foto’s te maken zonder te veel mensen erop en gaan gillend weer verder (ze zetten boten in om mensen hier te droppen.. vandaar dat er zoveel waren). Gelukkig waren de volgende stranden minder druk en konden we wat rustigere plekjes op zoeken. Het park is echt prachtig en de stranden zijn zo wit en blauw!! Alleen jammer van de hoeveelheid mensen, maar daar doen we zelf ook aan mee..

We wilden nog een nacht in het park slapen, maar we zijn toch maar door gelopen. Terug naar de auto. Toen we bij de auto aankwamen zagen we dat de hele mieren kolonie onze auto gevonden had… Neeee!! Dus na twee dagen hiken konden we ook heel de auto nog leeg halen en schoonmaken.. goede afsluiting.. gelukkig wilden ze niets van het eten hebben, alles was nog netjes dicht en miervrij.. ze liepen alleen maar.. gelukkig waren ze snel allemaal weg.

Taganga, een klein dorp aan de zee, verstopt tussen de bergen, heeft een eiland voor de kust liggen met een prachtig koraalrif er omheen. We maken een afspraak bij de duikschool en de volgende dag zitten we op de boot richting het eiland. Het was niet de planning om te gaan duiken, maar als we er nu toch zijn en absoluut geen spijt! Wat een prachtig onderwater leven hier zeg! Wauw!! We mogen voor de duikschool in de auto blijven slapen, dus super makkelijk. Dit was wel de warmste nacht die we tot nu toe gehad hebben!! Na deze nacht konden we gelijk heel het bed afhalen en wassen.. pff, met 42 graden in de auto slapen is geen goed plan.. alle ramen open, maar geen enkel zuchtje wind…

Gelukkig ligt Minca, waar we daarna naar toe gereden zijn in de bergen en is het veel koeler! We vinden een afgelegen hostel wat al aardig vervallen is, maar een groot grasveld heeft en dus prima plaats om de auto neer te zetten en te slapen. Vanaf hier kunnen we de hike maken naar de waterval, de vele uitkijkpunten en de koffievelden. De hike duurt ongeveer 8 uur en de eerste 4 uren zijn alleen maar omhoog lopen, maar het was er zo mooi! Allemaal kleine paadjes door koffievelden en prachtige tropische bossen. We zien allerlei prachtige vlinders en kolibries. Bij de waterval zit een kleine bar, die hangnetten hebben gemaakt om lekker in te chillen. Dit ook zo bij het super toeristische Casa del Elemento. Hier zijn ooit Insta foto’s gemaakt en nu wil iedereen er naar toe;) het uitzicht is dan ook prachtig! Je ziet de stad en de stranden vanuit bovenin de bergen liggen, we hadden prachtig weer! We eten bij een klein lokaal tentje langs het pad en krijgen voor 2 euro een enorm bord met rijst, bonen, gebakken banaan, sla en een gefrituurde vis. Het is zo lekker!!

Ik heb gelezen dat hier ook de Caribische Toecan moet zitten en dan wel boven de plaats waar we nu zitten. Bijna bovenop de berg zit een natuurpark waar deze te zien is.. We rijden over een pad naar boven, wat half half weg is. Soms wat asfalt, soms modder. Wanneer we bij de afslag naar boven toekomen is de weg afgesloten en moeten we een stuk om de berg heen. Nu is het pad nog te doen, maar met regen wordt deze heel lastig!! Gelukkig zou het de ochtend droog blijven en voor de middag zouden we toch alweer terug zijn. De bochten zijn wel erg tricky, maar het lukt allemaal.. we proberen later een andere weg terug naar beneden te vinden, want deze weg wil je niet naar beneden rijden! Het natuurpark is prachtig!! Veel verschillende vogels en we hebben één toecan gezien, maar deze vloog helaas super snel weg.. maar tevreden gaan we weer naar beneden voordat het begint te regenen. We rijden weer over het ‘normale’ pad terug, maar helaas ook van boven naar beneden is deze dicht.. en er is geen andere weg.. we moeten dus toch weer terug over het pad, waarover we naar boven zijn gekomen.. halverwege het eerste stuk begint het toch al te regen en eer dat we op de helft zijn glijden we al vanzelf naar beneden.. en het tweede stuk is nog lastiger.. de familie die in het huis naast het pad woont waarschuwt ons dan ook ernstig!! We hadden zelf ook al twijfels en besluiten de auto hier een nacht te laten staan. We slapen hier en kijken of de zon het pad morgen beter maakt. Later in de middag wordt het droog en raken we aan de praat met de familie en we hebben heel de middag met de kids gespeeld. Alle mannen zijn heel de middag aan het werk geweest, ook Martijn, want er moesten nog 5 auto’s naar boven en 6 naar beneden.. Deze gleden de kanten van de weg in of kwamen vast te zitten, waardoor de mannen met een schep, stenen en duwen de auto’s probeerden omhoog te krijgen. Steeds meer zenuwen voor morgen, want als je de auto’s naar beneden zag glijden over het stijle stuk… Oei oei!

We kregen koffie en bananen vanuit de eigen plantage en de grootvader van de familie heeft ons zijn hele stuk grond met uitzicht laten zien, wat een lieverd! Zij kijken uit op de weg waarover wij morgen over naar de kust rijden, een prachtig uitzicht en zo hoog!! ‘s avonds zagen we alle lichten van de stad en plaatsen er omheen op lichten, prachtig!!

We nemen de volgende ochtend afscheid van de familie en vooral van de kids, zo schattig en lief!! We nemen ze allemaal mee;). De vaders zeggen dat we vooral heel rustig moeten rijden.. mooi dat was ik ook van plan! Het eerste stuk gaat goed, we glijden van de één naar de andere kant, maar door de hogere zijkanten blijven we mooi op het pad. Het laatste gedeelte heeft geen hoge zijkant en dit is net de stijlste en scherpste bocht, hoe meer je naar rechts wilt, hoe meer de auto naar links gaat richting de afgrond.. we zetten hem stil, ik stap in de modder uit en ga stenen neer gooien zodat de banden in één richting worden geduwd. Terwijl ik dit aan het doen ben komen er drie mannen aanrennen (uit het niets) en beginnen mee te helpen, zo krijgen we de auto weer op het juiste spoor (scheelde een paar cm..) super fijn!! We rijden het laatste stuk veel makkelijker en komen weer op de betere weg terrecht! We hebben het overleefd!! En de auto is ook nog heel! (Hele goede driver!) Super fijn, op naar het volgende avontuur;) was echt even spannend, we zijn niet snel bang, maar dit was echt even slikken! En het mooiste van alles, we hebben de toecan even gezien..hihi!!

Medellín is een enorme stad en prachtig want deze is super groen. Overal zijn bomen en struiken te vinden en de stad ligt tussen de bergen waar ook veel groen op te vinden is. We parkeren (en dus ook slapen) de auto aan een klein park, waar we meer overlanders tegen komen. Het is er veilig, veel eetgelegenheid, een hostel een straat verder waar je mag douchen en je kleding mag wassen en bovenal het is gratis! Een super plek. We lopen vanaf hier naar Communa 13, dit was de armste wijk van Medellín en door er nu een toeristen trekpleister van te maken, heeft dit de wijk erg geholpen. Zo gaaf om te zien, overal prachtige graffiti en zelfs roltrappen waarmee je naar boven kunt om van het uitzicht te genieten. Veel mensen proberen geld te verdienen door spullen te verkopen, anderen door op te treden met dansen of rappen. Bij verschillende graffiti art staan kinderen die je wel willen uitleggen wat het allemaal is, voor een bedrag naar keuze.. ze doen het erg leuk! We lopen een tijdje rond, maken wat foto’s en lopen weer terug naar de auto.

De volgende dag gaan we het oude stadscentrum bezoeken en brengen we een bezoek aan het museum over de problematieken waaronder Medellín heeft geleden. Dit was ooit de gevaarlijkste stad op aarde. Ook de geschiedenis met Pablo Escobar is hier te vinden.. er zijn veel tours die je langs alle plaatsen brengen, maar we hebben nu al zo vaak gehoord in Colombia dat iedereen deze geschiedenis zo snel mogelijk wil vergeten, omdat het nu zo anders is en ze zo graag anders willen zijn. We besluiten om de tour niet te doen, hoofdstuk afgesloten (de man heeft vreselijke dingen gedaan..)

We sluiten de dag af met de enorme kabelbaan die boven de stad gebouwd is. Dit is voor de mensen die in de armere wijken wonen, soms helemaal bovenop de berg, makkelijker de stad kunnen bereiken. We hebben vanuit de gondel een prachtig uitzicht over de stad en helemaal bovenaan gekomen, kunnen we nog een gondel pakken die naar het natuurgebied gaat bovenop en achter de berg. We maken hier verschillende hikes naar watervallen, een canyon en een picknickplaats. Het ziet er allemaal erg leuk uit! Toen we terug kwamen bij de gondel moesten we een uur wachten, want het onweerde en dan mag er niemand in. We kopen een heerlijke empanada bij twee meiden met een heel klein kraampje en lekker dat deze zijn!!

Net over de bergen bij Medellín ligt het plaatsje Guatapé. Deze plaats ligt aan een prachtig groot meer met allerlei eilandjes en schiereilandjes. Het dorp zelf staat bekend om zijn vele gekleurde huizen en de omgeving staat bekend om de rots die te beklimmen is, waarna je een uitzicht hebt over dit meer. Ik geloof dat we meer dan 700 treden hebben moeten beklimmen om van het uitzicht te genieten, maar dat was het zeker waard!! Prachtig!

Onze op één na laatste stop in Colombia is Salento, een plaats waar je mooie hikes kan maken door de waxpalmen plantages. We doen de bekendste hike en starten daarom super vroeg (we slapen bij de trailhead).. anders is het veel te druk. Het nadeel van super vroeg is dat je niemand kan volgen en we dus de verkeerde afslag hebben genomen, dit zorgde ervoor dat onze hike iets groter werd dan we van te voren hadden gedacht;). De bomen zijn prachtig en zijn super smal en lang. Onderweg brengen we een bezoek aan het kolibrie huis, waar we een kop warme chocolade melk krijgen en een stuk kaas en we komen weer terug uit bij de plaats waar we de auto geparkeerd hebben. Toevallig zit daar een trout (vis) farm en nemen we samen één bord, hebben we wel verdiend na een dag lopen. Wanneer we bij de auto komen staan er overal militairen te showen met dikke guns.. ik durf het bijna niet te vragen, maar mogen we op de foto? Yes, natuurlijk!

Door de kolibries bij het kolibriehuis zijn we verslaafd geraakt een het fotograferen van vogels. Super moeilijk, maar enorm leuk!! We komen onderweg bij de stad Cali een huis tegen met een enorme tropische tuin, waar veel verschillende vogels vliegen. Vogelfotografen komen hier speciaal naar toe om foto’s te maken. We zien zoveel mooie!! Er vliegen wel 30 verschillende soorten kolibries rond en ook de toecan kan hier te zien zijn. Wanneer ik het vraag aan de eigenaar zegt hij dat ze alleen te zien zijn in een ander seizoen, wanneer de vruchten nog aan de bomen hangen.. helaas.. Wanneer het donker wordt rijden we met de auto een stukje verder aan de kant van de weg (super verlaten weg) en slapen daar de nacht, om de volgende ochtend nog even terug te gaan. Wanneer we beiden aan het ontbijt zitten, de eigenaar stond erop dit te maken voor ons.. super lief! Komt er opeens een toecan op de tak voor ons zitten… en twee tellen later komt er nog een bij!! We keken onze ogen uit!! Wat een geluk!

In de laatste steden voor de grens hebben we super veel boodschappen in kunnen slaan om de vluchtelingen uit Venezuela te kunnen helpen. We hebben 180 euro op gehaald door onze vraag op Facebook. We hebben al meer dan 100 families blij kunnen maken die of al op de grens waren, of langs de kant van de weg liepen. Nog een keer bedankt voor de mensen die ons hebben geholpen, deze lieve mensen te kunnen helpen!!

Na deze prachtige rondreis door Colombia is het tijd het land te gaan verlaten.. wat een prachtig divers land met super lieve mensen!! We adviseren zeker om hier een keer naar toe te gaan!

Top