En dan vooral op mijn verjaardag.. overvallen worden met een gun tegen je hoofd is een leuk cadeautje..

Punta Gallinas is het meest noordelijke punt van Zuid-Amerika en heeft een eigen volk, de indigenous Wayuu. Zij spreken hun eigen taal en het gebied (wat wij begrepen) valt niet direct onder de Colombiaanse afspraken en regels.. wat maakt dat het een vrij gebied is. Het grenst aan de oostkant aan Venezuela en met de huidige situatie daar is het een chaos hier.. We komen onderweg naar de Cabo, enorm veel auto’s en vrachtwagens tegen uit Venezuela met een enorme hoeveelheid spullen erin of erop gebonden (zij zijn via de noordkant, via het strand en daarna via de woestijn, tocht van 9 uur, het land binnen gekomen). Overal wordt hier dan ook Benzine en Diesel verkocht (in jerrycans of in 1,5 liter frisdankflessen), dat is allemaal aan de andere kant van de grens gehaald.. want daar is het niets meer waard.. en hier dan ook super goedkoop! 2 euro voor 4 liter.. dat is leuk je tank vullen!

De Cabo staat ook bekend als gevaarlijk, nu het een chaos is helemaal.. maar dat was deze al. We hebben dan ook erg getwijfeld of we wel moesten gaan en dan vooral op mijn verjaardag.. overvallen worden met een gun tegen je hoofd is een leuk cadeautje.. er staan verschillende situaties in de app beschreven door andere reizigers die er overvallen zijn en alles kwijt geraakt zijn.. hmm.. na enige twijfel gaan we toch.. (het is maar een erg klein percentage en de kans dat het gebeurd is klein).

In het laatste grote dorp/ stad slaan we alles in, we zorgen dat we voor onszelf genoeg water/ eten en benzine bij hebben.. maar ook voor de mensen daar. De mensen daar hebben helemaal niets en het is er echt woestijn, heet en ze hebben alleen maar zeewater. We nemen 100 flesjes water mee, 10 kg rijst, een zak met 100 snoepjes en groenten en fruit. We hadden van te voren al gelezen dat veel mensen je ook dwingen om te stoppen met een lijn gespannen over de weg. Soms was dit een gewoon touw, maar we hebben ook vaak een ketting van ijzer of veel prikkeldraad gehad.. hier rijd je niet zomaar doorheen.. Bij kinderen die het touw omhoog hielden was het makkelijk, je gooit een snoepje, ze laten het touw vallen om het snoepje te pakken en je rijdt door.. De volwassenen renden helaas niet meer achter de snoepjes aan.. hihi! En soms wilde je ook echt stoppen hoor, maar soms hadden we ook echt vervelende mensen en wilden alleen maar geld (oke, midden in de woestijn, niets te krijgen.. en geen water of rijst aan willen pakken?? Wat ook meer kost in de winkel..) Een stuk of 10/ 20 touwen zijn leuk en vooral als ze dan een stuk uit elkaar staan! Maar na 50/60 touwen gehad te hebben die ongeveer na elke 100 meter en soms zelfs 20 meter achter elkaar staan ben je het echt zat!! En vooral als dit er nog 100 worden en dit alleen al op de heen weg.. we moesten ook nog terug! De techniek met de snoepjes werkte dan erg goed! En soms zijn we zelfs rustig doorgereden tot aan het touw en dan laten ze het touw ook wel vallen. We willen echt helpen, maar na 100 keer stoppen wilden we ook wel een keer de kaap gaan halen.

Omdat het een lange tocht is stoppen we eerst in Cabo de la Vela. Dit is een klein plaatsje ten westen van Punta Gallinas en staat bekend om zijn goede kitesurf spot! Hier wonen dan ook twee wereldkampioenen die hun eigen school hier hebben. Het lijkt ons super leuk om weer eens te kiten, maar de prijs die je hier als nog betaald is super hoog.. en met ons budget is het kiezen wat we doen.. het blijft geen feestje. We hebben hier een hele dag doorgebracht, want toen we ‘s avonds richting de auto liepen zagen we dat we een lekke band hadden.. echt ook onze eerste deze reis (dus we mogen echt niet klagen!) We dachten dat we nu eerst helemaal terug moesten naar de stad (2 uur rijden), maar dat hoefde niet zei de eigenaar van onze campingplaats. Er is gewoon iemand in het dorp die het voor ons kan maken.. dus wij dachten eerst vragen wat het kost.. (echt op een plaats zo afgelegen als dit gaat hij vast de hoofdprijs vragen!! We dachten iets van 40 euro ofzo.. zegt die arme man 3,50 euro alsjeblieft..) We rollen de keurig gemaakte band weer terug en zetten hem weer vast aan de auto. Dit zorgde er wel voor dat we de dag maar aan het strand gebleven zijn, want in het donker nog in de woestijn rijden is niet fijn, dus daar starten we morgen dan maar mee.

Hoe vervelend, heel de dag een beetje in het water liggen en op een stoeltje op het strand hangen?? Nou na 10 min. voelden we ons al aardig schuldig.. zitten we daar.. Martijn met zijn ebook en ik met mijn mp3.. We hebben om de 5 minuten wel mensen bij ons gehad om te bedelen.. of we alsjeblieft armbandjes of een tas wilden kopen.. na een paar bandjes is mijn arm ook wel vol en zoveel spullen heb ik niet in de auto om de tassen te vullen.. We voelden ons gewoon een soort van schuldig.. die mensen zijn op zoek naar eten en drinken en wij zitten hier een beetje niks te doen (het leven is zo oneerlijk!!) We hadden natuurlijk veel te weinig aan water etc. meegenomen, maar we kunnen niet iedereen helpen. Ik heb ook nog wel een vriendinnetje overgehouden aan deze plaats. Een meisje kwam armbandjes verkopen, maar we gaven haar wat water en pinda’s waren haar lievelings! Ze vroeg of we samen konden gaan zwemmen en hebben zo de hele middag gekletst over haar familie, school etc. zo leer ik wel spaans! En terwijl we in het water lekker lagen te spetteren, vlogen de kitesurfers letterlijk over ons heen.. wat een talenten hier zeg!

Die avond hebben we bij onze ‘camping’ gegeten. We mogen binnen de hekken staan bij een familie op het terrein. Ze verhuren hangmatten om in te slapen aan het strand en ze hebben hutjes die je kunt huren. Wij kunnen voor 2 euro in onze eigen auto slapen, net weer een stukje veiliger dan zomaar ergens gaan staan. We vragen wat ze allemaal te koop hebben als eten en adviseert de kreeft (hihi natuurlijk het duurste gerecht) maar goed het is morgen mijn verjaardag en het mag wel een keer. We nemen samen 1 kreeft en delen hem, we betalen 7 euro.. voor een kreeft!! (hier is dat super duur) en heerlijk dat hij was! Wanneer we zitten te eten komen twee pagaritos (kleine papagaaien) ons gezelschap houden, deze zijn tam en het zijn de huisdieren van de familie. De rest van de avond hebben we wat spelletjes gedaan, want het ging regen en omweren.. niet normaal!! Zoveel flitsen hebben we nog nooit gezien!! En de regen, ze vertelden ons dat het een jaar nog niet zo geregend heeft.. en nu net als wij morgen de woestijn in willen.. met heftige regenval is dit niet te doen vanwege de diepe modder plassen..

De volgende ochtend worden we aan alle kanten gewaarschuwd.. Er is geen goede weg naar de Kaap, je gaat er nooit alleen komen.. je hebt een tour nodig die je kan volgen. Of zelfs een guide in de auto nodig, je gaat verdwalen.. etc. etc. We gaan een beetje twijfelen, maar gaan toch alleen op pad. Dit hebben we altijd nog gedaan en het is altijd nog goed gekomen. Gezond verstand op 0 en gaan..;)

Het eerste stuk is prima te doen, totdat de outlets van de zee in beeld komen. Deze lopen zo ver door het land in, dat alle grond erg zacht is.. als we verder rijden over het pad zakken we weg. Alle paden die we zien en volgen lopen dood in een modderpoel.. helaas we moeten terug, want dit is inderdaad te riskant. Maar dan zien we verse sporen die dwars overal door heen gaan, het is geen echte weg of pad.. maar we kunnen het proberen! We hebben de meest gekke stukken gehad en veel leek niet echt op een pad.. soms zelfs zo dat de scheuren in de grond het pad zo smal maakte dat we er bijna niet met de auto op konden.. maar het is gelukt! We hebben weer een pad gevonden en ook die in Maps.me aangegeven is, dus nu moet het goed komen. Voor de zekerheid heb ik om de honderd meter een stip gezet in mijn scherm, zodat we in elk geval de weg ook weer terug zouden vinden. Gelukkig was dat niet nodig want de zuid ingang was goed te volgen om de weg weer terug te vinden.

Na vier en een half uur rijden komen we aan bij de eerste stop. De mirador over de duinen naar de zee toe.. een flinke zandstorm zorgde voor enorme pijn aan je benen, maar het uitzicht was prachtig!! Stop twee was dan eindelijk het punt waar ik al een tijdje naar uitkeek! Punta Gallinas!! Het noordelijkste punt van Zuid-Amerika!! En daar sta je dan op je verjaardag in Colombia op het meest verlaten stuk in het land, super leuk! I love it! We maken wat foto’s en rijden daarna nog 4 km verder, want daar wonen ook mensen met z’n zelfde soort camping en hostel waar we de nacht mogen staan. Morgen rijden we de weg weer terug naar de bewoonde wereld.

In het hostel (een paar hangmatten onder een afdakje) zijn nog meer mensen. Een hele leuke groep van 5 mensen met een mix van Fransen, Zweedse, Australiërs en een Ier. We hebben een super gezellige avond gehad! En trouwens ook de dag! Een verjaardag en ervaring om nooit meer te vergeten!!

Wanneer we de volgende dag best snel weer terug zijn in de bewoonde wereld. Hebben we het idee om Nick en Juul te verrassen in Palomino. Zij zitten daar nog een nacht en hebben geen idee dat wij al in de buurt zijn (we zouden pas weer meeten in Cartagena). We weten in welk hotel ze zitten en vragen of ze aanwezig zijn, maar helaas niet.. ze zijn nog ergens op het strand, dat wordt zoeken! Gelukkig is het niet zo groot en hebben we wel een beetje een idee waar ze kunnen zijn. Bij een leuke strandbar vinden we ze op heerlijke ligbedden. Ze waren van de zonsondergang aan het genieten! Prachtig! Ze kijken verbaasd op en we kletsen de hele avond bij.

Ze boeken nog een nacht in Palomino, want het is er wel heerlijk! Dus wij blijven ook nog een dag en zo hebben we nog heerlijk twee dagen gerelaxed en al het zand en zweet van de woestijn er af kunnen spoelen. We krijgen een massage cadeau van Nick en Juul en deze was wel nodig ook!! Poeh!! Maar super lekker. Martijn heeft nog een surfboard gehuurd waar we allemaal nog een paar rondjes op hebben kunnen doen, maar helaas waren het hele lastige korte golven.. dus steeds koppie onder.

Wij mochten de auto parkeren bij een hostel op het terrein met een prachtig zwembad. Naast de auto stond een ping pong tafel en het ontbijt was er heerlijk! Voor 3 euro hebben we gebruik mogen maken van alles (incl. het ontbijt) top geregeld!

Nick en Juul pakken de volgende ochtend de bus naar Cartagena, terwijl wij nog wat rustig aan doen en genieten van ‘de luxe’ die we nu hadden in het hotel. Even alle was weer gewassen, de auto en ook ons zelf, ook weer eens nodig. Rond een uur of 12 gaan wij ook rijden naar Cartagena. We konden dit snel doen, want deze weg rijden we nog wel twee keer. Als Nick en Juul naar huis gaan, rijden wij nog terug naar Tyrona National Park.

We komen rond 6 uur aan in Cartagena en zijn een beetje moe van het rijden.. ik zat deze keer achter het stuur en we kwamen bij een kruispunt midden in de stad, waar je alleen maar naar rechts mocht.. terwijl het super makkelijk was om naar links te gaan en we dit ook moesten. Ik dacht prima, geen zin om om te rijden.. ik ga gewoon links! Niemand te zien.. oeps!! Horen we opeens een gebonk op de achter raam en ik kon niet meteen invoegen dus moest wel blijven staan.. shit traffic police!! Ja stap maar uit! Foto’s van de auto, wilde mijn rijbewijs zien.. hey!! Buitenlanders, katsjing katsjing!!!

Hij pakte gelijk mijn rijbewijs af en ging staan bellen.. en terwijl we moesten wachten.. en ikke niet spaans spreken en verstaan.. zeiden we tegen elkaar, nu worden we flink genaaid!! Dus wij vragen en excuus aanbieden.. en net doen of we gek waren.. nee we moesten wachten.. en ja hoor daar kwam de grote corrupte baas aan!! Zijn ogen glimmenden al van geluk!! Martijn zag hem aankomen en zei gelijk tegen me, als je politie ziet.. gelijk aanhouden!!! De man wilde mijn paspoort zien en deze hielden we nog wel zo stevig vast, maar hij kreeg hem toch te pakken.. We legden heel de situatie uit in een mix van Nederlands, Spaans en Engels.. en net op het moment dat hij aan het woord komt, ziet Martijn een politie auto en motor en springt er zo voor op de weg. Ze moesten wel stoppen! Nou vanaf dat moment was de grote baas niet z’n grote baas meer.. hij keek nog eens naar ons en gaf alles terug en we mochten gaan.. hihi wat een mazzel! Niet eens een normale boete, want ik had natuurlijk echt wel wat fout gedaan.. sorry.. Nad had zich iets te veel aangepast aan de Zuid-Amerikaanse rijstijl!

Op Martijn zijn verjaardag hebben we een fantastische trip gemaakt naar de Rosario Islands voor de kust van Cartagena. We hebben allerlei tours (de eerste in een hele lange tijd) met elkaar vergeleken, maar met zijn vieren waren we het wel eens dat het deze zou worden. We stappen in de haven op een enorme katamaran en zeilen, nou ja deze zijn niet uitgeweest.. zo naar de eilanden. Eerst krijgen we even twee enorme regenbuien overons heen.. hihi alles zeiknat, maar daarna alleen maar prachtig weer gehad en een uitzichten!! Wauw!

Natuurlijk is een verjaardag geen verjaardag zonder taart, dus had ik een taart mee gesmokkeld (voor Martijn, want het was echt een verrassing. Zat al een dag in de koelbox, stiekem gekocht zonder dat hij hem had gezien). met kaarsen, kaarsen op een varende boot heeft natuurlijk geen zin.. maar het ging om het idee. De bemanning draaiden een verjaardagsnummer en het feestje was compleet.

We hebben bij de eilanden heerlijk kunnen zwemmen, een heerlijke lunch gehad en Juul en Mart hebben nog wat rondjes gedaan op de jetski (er kwam een local naar de boot om deze te verhuren.. koste echt niks, dat die jongen daarvan kan leven..) We hebben een topdag gehad en om deze af te sluiten mochten we van mijn ouders nog heerlijk met zijn vieren uit gaan eten!! Super gezellig!

De laatste dag in Cartagena en ook gelijk de laatste dag van Nick en Juul in Colombia, hebben we in de stad doorgebracht. Een tropische, kleurrijke, leuke stad! Vooral het oude stadscentrum en er omheen zijn erg leuk! We nemen daarna afscheid van deze twee lieverds, want wat gaan we jullie weer missen, wat zijn 4 weken dan snel gegaan!!
Goede reis lieverds!! En thanks voor een super leuke tijd!!

Wij gaan een stuk terug naar het noorden, want we willen Tyrona National Park nog ontdekken!!

Top