We zijn alweer drie weken in Colombia, wat al veel meer lijkt voor ons. We beleven zoveel op een dag, dat het net lijkt of elke dag wel een week is.. maar aan de andere kant gaat de tijd ook enorm snel en dan lijkt een week wel een dag en een maand wel een week.. we hebben inmiddels de 38000 km overschreden en zijn bijna op het meest noordelijke punt van Zuid-Amerika, Punta Gallinas. Colombia is tot nu toe al zo veelzijdig en prachtig!

En zoals je leest, het leven gaat gewoon door.. wat hebben wij het dan goed!! Dit beseffen we ons elke dag en elke minuut! Wat ontzettend lief, we hebben al verschillende donaties binnen gekregen!! Wat zullen de mensen hier blij van worden!! We hebben gekeken om een doneerwebsite te openen, maar elke keer betaal je dan een percentage aan de website.. zo zonde, we willen juist dat al het geld bij de mensen hier komt! We houden jullie op de hoogte met wat we hebben kunnen doen!

Even een terugblik (sorry weinig tijd om te schrijven, dus wanner ik tijd heb, wordt het dan een lang verhaal..)

Met veel zenuwen van geluk wachten we met smart op Nick en Juul die elk moment door de deuren kunnen komen. We hebben expres gedaan of we het misschien niet zullen halen, dan is de verrassing op het vliegveld alleen maar leuker. Natuurlijk hadden ze wel een gevoel dat we er zouden staan. De meneer van het hotel waar Nick en Juul slapen, stond klaar met zijn bord met Nicky erop, dus Martijn zei oew mogen wij die hebben? En die man dacht prima, hoef ik niks te doen.. hihi Daar stonden we dan met een lading ballonnen en een bord. Happy als ik maar kan zijn ren ik op ze af om ze te omhelzen, heerlijk om na bijna een jaar weer familie in je armen te hebben!! Nu op naar avontuur met zijn viertjes, ready voor Colombia!!

Toen we in Colombia aankwamen hadden we nog drie dagen over om op tijd in Bogotá te zijn. De route ernaar toe had bijna roet in het eten gegooid.. de wegen (door het midden van Colombia loopt de bergkam van de Andes, van zuid naar noord/ noord naar zuid) zijn hier erg bochtig langs een bergwand en deze stijgen en dalen continue.. dus sommigen wegen duren wel een tijdje.. over de ruta del Muerte (weg van de dood, klinkt gezellig!) Hebben we een hele dag gedaan.. een erg smalle berg weg, onverhard, veel landslides en enorme stijgingen en dalingen zorgen ervoor dat je maximaal 20 km kan rijden per uur.. op een weg van 200 km.. erg leuk om een keer te doen, soms lekker spannend, want het verkeer tegen ons in bleef ook maar komen.. soms 1cm aan allebei de kanten over richting de afgrond..hihi

We slapen de derde nacht bij een tankstation, hier hebben deze allemaal een beveiligingsman met een enorme gun.. we voelen ons dus erg veilig. Even kennis gemaakt zodat ik wel gewoon ‘s nachts op mijn gemak naar de wc kan lopen, zonder een gun op me gericht te hebben.. We mogen de auto in het licht tussen de vrachtwagens zetten waar hij ons kan zien, heel fijn. Midden in de nacht schiet ik opeens wakker en staat de voordeur helemaal open.. ik krijg gelijk een enorm raar gevoel, maak Martijn wakker en spring de auto uit.. het bizarre is dat alles nog gewoon in de auto ligt.. niks is weg.. ja een handdoek, maar deze vind ik later bij mijn voeten.. of ik heb ‘s nachts in mijn slaap de deur open gemaakt, of ik heb hem gewoon open laten staan en ben in slaap gevallen.. ik heb het gevoel zeker te weten de deur dicht gedaan te hebben, maar het kan.. we hebben dus gewoon in Colombia met de deur open geslapen, dat kan hier gewoon;) De beveiligingsman had ook niets gezien.. we hebben daarna wel de auto verzet naar direct voor de deur in de schijnwerpers, want voor het zelfde geld kijken ze van een afstand waar alle waardevolle spullen liggen, omdat je controleert of alles er nog is.. ja je wordt soms aardig paranoïde hoor.. en daarna natuurlijk nog heerlijk geslapen.. not! Tijd voor koffie..

In Bogota gaan Nick en Juul naar hun hotel en hebben wij afgesproken met Willemijn, Marco, Inge en Vince (ook van Flakkee) zij zijn nog twee dagen in Colombia, super toevallig en erg leuk om ze te zien!! We drinken wat, kletsen bij en vergezellen ze daarna tijdens de Salsa les. Het was enorm gezellig!! Helaas moesten wij om half 10 weg, want ons parkeerterrein waar we de auto konden laten en konden slapen ging 10 uur dicht en dan moesten we binnen de poorten zijn.

De volgende ochtend zien we iedereen weer, want we hebben allemaal dezelfde Graffiti tour. Dus nog een hele ochtend pret;) De tour was erg interressant (de jongen kon goed vertellen) en mooie kunstwerken gezien. We nemen daarna afscheid en gaan samen met Nick en Juul lunchen, met de kabelbaan naar het uitkijkpunt en lopen nog wat door de stad. Bogota is een mooie stad, met vooral een mooi historical centrum.

Nick en Juul hebben de komende week een auto gehuurd, dus ze kunnen met ons meerijden. We bezoeken verschillende Coloniaanse dorpen, het gehele dorp heeft nog een prachtige stijl. Vooral Villa de Leyva met zijn prachtige witte stijl en Barichara hebben een erg leuke sfeer. Op diversen plaatsen kun je naar binnen en kom je uit op een patio met leuke restaurantjes of een mooie tuin. We kunnen op de meeste plaatsen voor het hotel van Nick en Juul staan (verschil moet er zijn, wij slapen heerlijk in de auto).

San Gil is een stadje met in de omgeving veel natuur en extreme sports zoals raften en abseilen. We boeken de eerste dag gelijk een tour om te gaan raften. We krijgen een korte instructie, forward forward, backward backward, inside.. en dan springen we in het water om elkaar te leren redden en gaan we onderweg. Deze rivier heeft veel niveau’s die verschillen van 2 tot en met 5. En de stukken van 5 waren natuurlijk het leukste;) Ik heb het al vaker beschreven, maar wat heeft water een kracht! We worden in sommigen gedeelten helemaal door elkaar geschud en roept onze guide inside, hup met zijn allen bovenop elkaar in de boot!! En dan een plons water over je heen, heerlijk! We hebben ons prima vermaakt met zijn zessen (er zaten nog twee Nederlandse jongens bij ons in het team).

De volgende dag moesten Nick en Juul weer terug naar Bogotá om de auto weer in te leveren, dus nog snel naar de waterval geweest. Martijn en ik hadden de tijd, dus hebben gekozen om te abseilen van de waterval af. Nick en Juul zijn nog even gebleven om van ons foto’s en een filmpje te maken (super lief!) En zijn daarna terug gereden. We nemen afscheid voor kort, want we zien elkaar weer in het noorden. Die middag hebben we nog even van het zwembad bij ons hotel (we slapen wel in de auto hoor, maar mogen dan gebruik maken van alle faciliteiten) gebruik gemaakt. Er was een kinderfeestje, dus we hebben heerlijk mee gefeest. We raakten aan de praat met de vader van de familie, ze zijn twee jaar geleden vanuit Venezuela hierheen gevlucht en hebben nu een leven hier kunnen opbouwen. Onze vraag was of ze weer graag terug zouden willen? En jazeker, als de situatie weer normaal zou zijn, want hun ouders en andere vrienden zijn nog steeds in Venezuela. Moeilijk…

Wij rijden via de noordkant naar de westkust en Nick en Juul vliegen met stops via het zuiden naar de westkust. We hebben dus anderhalve week om het Cocuy National Park en Punta Gallinas (het noordelijkste puntje van Zuid-Amerika) te bezoeken. We rijden via smalle berg wegen in een paar dagen naar het dorp Cocuy om een permit, een verzekering en een guide te regelen. Het is sinds een paar jaar niet meer mogelijk om zonder guide (stelt niet veel voor, loopt alleen maar mee) het NP in te gaan. Er moest een overeenkomst worden gemaakt met de inheemsestammen die nog steeds in het park wonen, anders moest het park gesloten worden.

We komen aan in het national park office en zoeken volgens de enorme lijst een guide… Er staan echt 160 namen op en geen idee wie of wat. Ik zoek in de app of er toevallig geen naam genoemd wordt en ik zie dat er bij onze slaap plaats een familie woont die een zoon als guide hebben. Ik bel in mijn beste spaans naar de familie of het en mogelijk is om bij hen te kamperen voor twee nachten en of hun zoon beschikbaar is al guide (nou vraag maar in het spaans..hihi) Gelukt, ze begrepen me en alles kon geregeld worden! We kregen de permit om het park in te gaan, we regelen een verplichte verzekering (1,50 euro per dag) en we krijgen de permit mee voor de guide. Nu tijd om te gaan eten, we hadden een tentje gezien op de hoek met vers gebraden kip…

Terwijl we zitten te eten komt Juan Carlos naar ons toe en vraagt of we nog een plek zoeken om te slapen. Hij vertelt dat zijn ouders in de bergen een erg leuke cabin hebben, wij zeggen dat we in de auto slapen, maar dat was geen probleem. We mogen gewoon daar parkeren en gebruik maken van de keuken, douche en wc (voor 2,50).

De smalle, stijle berg weggetjes met uitzicht op boerderijen, weilanden en bergen met sneeuw lijken net op het landschap in Zwitserland. Dit hadden we totaal niet bij Colombia verwacht, maar zo mooi!! We komen aan bij een klein huis met daarnaast een houten cabin. De vader van Juan is bij de koeien in de wei en komt direct op ons afgelopen om ons te verwelkomen en laat zien waar alles is, wat een gastvrije mensen hier allemaal zeg! We kijken onze ogen uit, de auto staat met uitzicht op de bergen geparkeerd, de keuken is erg leuk aangekleed en het huis waar ze zelf in wonen is te schattig voor woorden. Hij laat ons ook de cabin zien en in deze kunnen wel 20 mensen slapen, perfect voor een groep. We kijken wat rond, spelen met de honden en maken ons klaar voor een heerlijke koude nacht.

We hebben expres wat dagen extra hier gepland, want we zitten nu al op een hoogte van 3500 meter en de hike die we gaan doen gaat naar de 4600 meter.. dat wordt zuurstof happen.. dus om de hoogte ziekte voor te zijn proberen we eerst weer te wennen op deze hoogte. We maken een korte hike van een uur achter de boerderij naar de top om alvast een mooi uitzicht te hebben op de hike die we morgen gaan lopen. Het weer is perfect, dus we kunnen ver kijken. Wat een prachtige natuur! ‘s Middags is het dan toch de hoogste tijd om door te rijden naar de volgende boerderij, omdat we deze geboekt hebben bij de hike via de telefoon. Dit is makkelijker ook, want we vertrekken morgenochtend om 5 uur en deze boerderij ligt gelijk aan het startpunt.

Ook deze boerderij, Fazenda noemen ze dat hier, heeft een prachtige ligging en de mensen zijn zo lief! We maken kennis met onze guide en we mogen weer gebruik maken van de keuken etc. Deze Fazenda heeft een leuk binnen plein, een patio met een waterpomp en allerlei mooie planten. De oma van de familie zit op de patio het wol van de schapen te spinnen en de Colombiaanse muziek maken dit wel een ultieme ervaring.

Om half 5 de volgende ochtend staan we gepakt klaar om eerst nog even een ontbijt naar binnen te werken. Er werd een Colombiaans ontbijt voor ons gemaakt met een heerlijke aardappel groentensoep om half 5 ‘s ochtends, heerlijk! Nee serieus hij was echt lekker! En Arepa’s (Colombiaanse specialiteit) met een blok kaas en een ei. We starten daarna vrijwel direct, want we hebben nog een lange klim te gaan. In het donker lopen we het eerste stuk door de weilanden tussen de koeien en juist door de koeienvlaaien (die zie je in het donker toch niet..hihi) Daarna komen we bij een waterval die we wel horen, maar nog niet goed zien.. dit komt op de terug weg wel. Wanneer het langzaam licht wordt komen we aan bij het veld met enorm veel Frailejones. Dit zijn planten met enorme bloemen eraan en ze groeien elk jaar een stukje meer omhoog. Inmiddels zijn we al 400 meter geklommen (en 3 keer dood gegaan van het niet kunnen ademen.. nee valt aardig mee.. de hike gisteren en de extra dagen hebben wel geholpen, maar zwaar is het wel hoor!), maar nog een heel stuk te gaan.. we komen nu op de paden die bezaaid liggen met rotsen en stenen en dit zal blijven tot bij het eindpunt. Onderweg zien we verschillende blauwe heldere meren en prachtige rotsformaties. Wanneer we nog 200 meter te klimmen hebben slaat het weer opeens om en krijgen we een flinke kouden regenbui en trekt de wind aan, die tot helemaal bovenin is blijven waaien… En dan met – zoveel, geen idee hoeveel het was.. maar gevoelstemperatuur was zeker -5!! Onze vingers vroren er gewoon vanaf!! We zijn nog 10 minuten gebleven om van het prachtige uitzicht van het meer te genieten.. maar daarna was het toch echt tijd om te gaan. Anders hadden we nu geen vingers meer gehad! Wanneer we weer dalen wordt het snel weer warm en lopen we gewoon in ons hempje.. zo bizar dat het zo snel kan veranderen! We slapen nog een nacht op de Fazenda en vertrekken de volgende ochtend vroeg om richting de Chicamocha canyon en de canyons in de omgeving te rijden.

De bergweggetjes worden weer wat breder zodra we beneden zijn. Onderweg komen we verschillende dorpen tegen, waar mijnbouw de grootste inkomstenbron is. Wanneer de werkshift erop zit, zien we allemaal mensen totaal met roet besmeerd naar buiten komen.. Helemaal zwart van het roet lopen ze langs de weg naar huis.. best een grappig gezicht, maar het werken in de mijnen is bizar zwaar en of het helemaal gezond is..

Wanneer we beneden aankomen rijden we langs de rivier, die door de jaren heen een hele canyon gevormd heeft. We komen in weer een heel ander landschap met allerlei verschillende soorten cactussen, zoveel hebben we er nog nooit bij elkaar gezien. Echt het wildenwesten.

De hoofdweg richting het noorden geeft ons gelijk weer een warm welkom! Er staan om de paar honderd meter allemaal militairen die salueren naast de weg.. gaf ons gewoon een rare houding.. moet ik terug zwaaien of.. ook hebben ze controle posten opgezet waar ze direct langs de weg een stuk of 8 tankwagens neergezet hebben. We werden ook tegen gehouden en moesten de auto openmaken, controle voor wapens en drugs.. geen van beiden gevonden;) zelfs de hond ging erin. Alles prima maar niet met zijn modder poten over mijn bed heen banjeren! Hey verdacht! Laten we het bed gaan onderzoeken.. thanks Nad!

De weg door de canyon was een enorme haarspeldbochten weg en deze maakte een hele afdaling van de top naar de rivier, waar we een brug over moesten steken en daarna weer omhoog moesten. Dit was heel gaaf om te zien en het uitzicht vanaf de mirador aan de andere kant boven, was helemaal prachtig!! We bezochten hier een oud dorpje en mochten slapen bij mensen op de boerderij. We kampeerden tussen de geiten en de kippen. Deze mensen vonden het fijn om met reizigers te kletsen, dus een tijdje staan praten (wel in het spaans, dus weer aardig wat geleerd).

In Colombia praten wel wat meer mensen Engels dan in de rest van Zuid-Amerika. We merken ook dat ze enorm hun best doen, voor het toerisme. Maar de mensen hier zijn oprecht heel aardig! Natuurlijk kijken ze soms in kleine dorpjes naar je alsof ze je op willen eten.. maar dat is puur omdat ze hier niet vaak toeristen zien en meer nieuwsgierig zijn.

Voordat we helemaal naar het Noordelijkste punt rijden slaan we nog één keer van de hoofdweg af. We rijden naar de kleine plaats Playa de Beelen. Deze plaats is niet heel bekend en het natuurpark ook niet, maar deze plaats heeft prachtige zandstenen rotsformaties in allerlei kleuren en vormen. Het plaatsje zelf is ook prachtig, de ligging, maar de ook weer de oude gebouwen in Coloniaanse stijl. We bezoeken eerst het dorpje, het plein, de kerk en de bijzondere ligging van de begraafplaats. Wanneer we door de straten lopen horen we Hey! Achter ons.. we draaien ons om en we zien een oudere vrouw staan. Ze komt op ons afgerend, geeft ons een hand en een kroel en vraagt of we trek hebben in koffie. Inmiddels hebben we wel geleerd dat we niets af mogen slaan, dus we lopen met haar mee en hebben heerlijke koffie op. We kennen nu inmiddels ook verschillende verhalen uit de bijbel in het Spaans, maar wat een lieverd! We nemen afscheid en dan is het de hoogste tijd voor het park. We dwalen in het park langs alle rotsen en pilaren, we klimmen over het pad naar boven en hebben een prachtig uitzicht vanaf de top. We moeten wel uitkijken, want het heeft hier vannacht gestormd en het water zorgd ervoor dat de zandformaties steeds minder stevig zijn.. op sommige plaatsen zakken we ook bijna weg. We vliegen nog een rondje met de drone, bezoeken nog wat grotten en kopen nog een snoepje (die zijn zo lekker!! Guave vrucht gemixed met dulce de leche.. mm!!) omdat die mevrouw heel de tijd op onze auto heeft gepast. Na de bergweg met alle tentjes met vlees (hangen gewoon complete varkens in stukken aan de luifels…) is het nu echt tijd om ons voortebereiden op de desert in het noorden! Deze heeft nog al een gebruiksaanwijzing;)

Op naar Punta Gallinas!!

Top