Deel 2:
In drie weken van Brazilië naar Colombia rijden via Bolivia, Peru en Ecuador. Het is gelukt, we hebben de 6500 km weten te overmeesteren!

Peru heeft een enorme geschiedenis, met name over de Inca’s. We brengen onderweg een bezoek aan de Inca Lines die door de woestijn verspreid over de grond gemaakt zijn. Het grote geheel is te bezichtigen vanuit een vliegtuig, maar dat hoeft voor ons niet. We kunnen er een paar bekijken vanaf een viewpoint op een berg en een paar vanuit een uitkijktoren naast de weg. Bizar dat nog steeds veel onbekend is over deze lijnen.. en zelfs over dit volk, terwijl er super veel history is. Ook komen we onderweg ontelbaar veel andere plaatsten tegen met ruines, met de één nog mooier/ interessanter dan de andere. We mogen zelfs van een guard blijven slapen onderaan piramides, ze zijn hier nog steeds opgravingen aan het doen. Het is wel lastig om een totaal beeld te vormen van alle volkeren die hier geleefd hebben, we krijgen zoveel informatie.

Richting de kust ligt de oase Huacachina, ten westen van de stad Ica. Dit kleine dorpje ligt midden in de duinen en dan geen kleine duinen, maar bijna duinen van honderd meter. Het enige is dat dit zoveel toeristen trekt!! We werden er gillend gek!! We zijn snel naar de rand gereden hebben de auto geparkeerd en zijn de duinen opgelopen.. man man wat een toeristisch gedoe zeg.. tour dit tour dat.. alle insta foto’s etc.. lijken zo rustig en zo mooi, de mijne ook hoor trouwens, want je kunt er echt wel rustige en mooie plekjes vinden.. maar weet wel dat er naast de foto’s een enorme drukte heerst. De duinen op is nog een karwei.. poeh!! Warme zon op je gericht en dan elke stap omhoog is een halve terug.. maar we hebben het gehaald. Vanaf boven is de oase nog mooier en is het rustiger (af en toe hoor je nog mensen schreeuwen die een buggy tour hebben geboekt, die door de duinen heen scheuren). Wel gaaf hoor, hoe ver je kunt kijken zie je duinen en duinen en duinen!

We krijgen niet genoeg van de duinen en scheuren zelf het afgelegen zuidelijke gebied van het Paracas natuurgebied in.. wat een pracht is hier te vinden, geen mensen alleen wij, de duinen en de kust! In het zuidelijke gebied zijn zelfs geen wegen, wel overal sporen, maar zoek zelf maar eens het beste stukje zand op om doorheen te rijden, erg leuk!! Ook hier mooie beelden met de drone kunnen maken en terwijl ik aan het vliegen ben hoor ik Martijn roepen, Nad dolfijnen!! Helaas was de batterij bijna op van de drone en had ik geen lef zoals in Hawai om nog met de drone boven zee te gaan vliegen.. (bijna niet goed afgelopen).. we slapen op een plek bovenop een cliff, met een prachtige zonsondergang (waarvan we later hoorden, dat dit niet safe was in verband met overvallen, handig van ons!) Maar we hebben heerlijk geslapen en een mooiere plaats om wakker te worden is er niet! We rijden nog een paar uur door niemandsland en komen dan weer in de bewoonde wereld om een enorm stuk door te crossen naar Lima.

Onderweg zetten we steeds maps.me op de afstand tussen de politie stops, want zijn het hier geen gewapende overvallen (terwijl je in je auto slaapt), dan wel corrupte politie mannen… We hebben een super handige app waar al deze waarschuwingen in staan, dus we bereiden ons elke stop voor op de trucjes… Gelukkig worden we van de 8 stops maar twee keer aan de kant gezet. De andere keren kunnen we ons net achter een vrachtwagen schuil houden, of net doen of we het signaal niet zien of ze staan er deze keer gewoon niet. De trucjes zijn zo gemeen.. dat ze je zelfs proberen af te leiden en dan je lampen uitzetten via het knopje..!! Toch bizar!! De stop waar dit gebeurd werden we aan de kant gezet, maar de man moest echt zijn best doen om ons af te leiden. Martijn had gewoon zijn hand voor het knopje, toen hij al zijn afleidingstechnieken gebruikt had gaf hij het op en mochten we door.. hihi eigenlijk best grappig om te zien (alleen als je het van te voren weet hoor, anders is het echt niet leuk!! Maar hoe die man zijn best staat te doen, om extra te verdienen).. jammer dat het zo moet.. de andere keren proberen ze al je papier werk door te nemen in de hoop een foutje te vinden, maar helaas.. alles was toppie in orde. Nu moet ik zeggen dat we met deze auto veel minder opvallen dan met de enorme campers waarin andere overlanders rijden.. die zien er duur uit en dus een mooie manier om aan geld te komen voor iedereen die daar naar op zoek is. Dit zal ook zo zijn voor de overvallen.. ik zeg niet dat het ons niet kan gebeuren, want dat kan bij iedereen.. ik zeg alleen dat als wij tussen auto’s staan, niemand altijd naar alle nummerplaten gaat kijken.. we hebben daar dus enorme mazzel mee! En we hebben geen Europeese nummerplaat en best veel overlanders hebben dat hier wel, we komen nummerplaten tegen uit Frankrijk, Duitsland, Amerika, Zwitserland.. grappig!

We zijn 2 uur bezig om door de stad Lima heen te komen, een prachtige stad om te bezoeken.. maar om er doorheen te rijden (geen directe weg omheen) is het een ramp.. iedereen rijdt overal heen en toeteren tot je oren er van af vallen..hihi!! Ik denk ook niet dat we nog netjes in Nederland kunnen rijden, de beste manier om hier te rijden is je gewoon aan te passen, anders kom je nergens en val je veel te veel op! Dus gewoon lekker mee doen met overal tussendoor rijden en toeteren!! Dus met andere woorden alles wat je geleerd hebt met het halen van je rijbewijs vergeten en al het andere doen;)

In het noorden van Peru en dan vooral aan de kust is het niet veilig om wild te kamperen in de auto.. we zoeken dus plekken waar we of wel vrij kunnen staan maar dan onder de mensen of plaatsen waar we binnen de muren van een hotel kunnen staan. Zelfs sommige campings zijn hier niet veilig.. en tja alles van horen zeggen en lezen, gelukkig niet zelf onder vonden, maar een gewaarschuwd mens.. we vinden één hotel waar we voor 5 euro binnen de muren mogen staan en gebruik mogen maken van de faciliteiten, de manager gaf aan ook het zwembad te mogen gebruiken (bij 10°c) hihi. De tweede nacht komen we terrecht bij Posada Azul, Casa del Mundo. Deze eigenaar vindt het super leuk om mensen van over de hele wereld te ontmoeten. We mogen voor zijn restaurant (nog in aanbouw) staan en gebruik maken van de wc’s en de keuken! Heel erg lief!! Hij wil dit ook voort zetten, dus iemand een slaapplaats nodig? Je kunt er zo naar toe.

Peru is een mooi land met een enorm rijke historie, maar echt wel gevaarlijk en vies! En dan vooral als we er met de auto doorheen rijden. Vier jaar geleden hebben we het met backpacks en openbaar vervoer gedaan, maar toen voelden we ons totaal niet onveilig en vonden we het land niet vies.. maar wat we nu onderweg zien… Echt BIZAR hoeveel afval hier ligt!! En neem van mij aan we zijn echt wat gewend!! Maar op toeristen plaatsen is het redelijk netjes.. en wanneer we er dan naar toe, vandaan of omheen rijden is het één grote vuilnisbelt!!! Dit zie je echt niet zo erg in de andere Zuid-Amerikaanse landen.. hier wordt je echt zo verdrietig van!! Op andere plaatsen namen we heel vaak afval mee van wat er lag naar de bewoonde wereld om het netjes op te ruimen, maar als we daar hier aan gaan beginnen hebben we op elke paar honderd meter een vuilniswagen nodig!! Zo erg!! Dit land heeft echt een afval probleem, zo zonde!! En veiligheid, we hebben ons nu totaal niet onveilig gevoeld, maar we weten gewoon dat er al zo vaak en dan vooral aan de kust overvallen op overlanders in campers en auto’s gepleegd worden… Helaas!!

Aan de grens met Ecuador verandert de omgeving opeens van woestijn gebied naar tropisch gebied. Enorme bananenplantages en cacaoplantages zijn hier te vinden. Leuk om te zien hoe ze erg groen geplukt worden en beschermd worden voor de zon, waarna ze op een tuktuk en daarna op een vrachtwagen geladen worden. Te bedenken dat waarschijnlijk de banaan die je in Nederland eet hier eerst op een tuktuk is rond gereden! Ze kosten hier ook niks, ik wilde vier bananen hebben, zegt die man deze tros kost een euro… er hingen iets van 30 bananen aan.. ehm oeps sorry mag ik er alleen vier? Deze past niet in de auto;)

De grens is totaal relaxed (had ik niet verwacht, maar prima!) We stoppen aan de ene kant van de brug krijgen een stempel en schrijven de auto uit, rijden de brug over, krijgen een stempel en schrijven de auto in. Half uurtje en we zijn weer op pad, heerlijk die mannen hebben hier bijna niks te doen, dus gewoon lachen, gieren en brullen de grens over. Erg gezellig! En erg fijn met 35 graden en de zon op je gezicht.

Ecuador voelt weer als een heel veilig land, natuurlijk moet je op blijven letten.. maar we kunnen in elk geval weer heerlijk wild kamperen! We nemen de snelste weg richting Colombia en deze is via de bergen, via de steden Cuenca, Ambato en Quito. We wijken alleen het eerste stuk af, want we hebben een meer remote grensovergang gekozen, dus we zitten nog flink aan de westkant, aan de kust!! We gaan opzoek naar seafood, erg veel zin in. We vinden al snel een restaurant en worden weer even herinnerd aan de duurdere prijzen voor eten hier, maar dat is altijd als je weer in een ander land bent. Ze hebben hier de dollar en deze is hetzelfde als in Amerika. Ze hebben hier de oude munten vanuit Amerika en gewoon het briefgeld, soms krijg je een Ecuador dollar terug. We bestellen samen één gerecht, want aan de plaatjes te zien is het een groot bord.. en inderdaad het is een groooot bord!! Wauw! Wat een kustwerk en wat is het heerlijk (inktvis, schelpen, witvis, gamba’s en bananen gebruikt als koekjes, chips, friet), we hebben er met zijn twee voor de rest van de dag van gegeten (gerecht koste 13 dollar).

Toen we vier jaar geleden in Peru zijn geweest hebben we ook een stuk van Ecuador gedaan en daarbij ook de Galapagos eilanden (super mooi, helaas duur om er nu nog een keer naar toe te vliegen). We zijn dus wel al bekend met het land en hebben goede herinneringen! De stad Quito hebben we toen ook bezocht, een erg mooie stad!

We rijden van de kust door de bergen richting de stad Cuenca, waarbij we het national park Cajas door rijden. We hebben wat mist en regen, dat is al erg lang geleden dat we dat gehad hebben. We stoppen de eerste nacht op een vlakke plaats naast een brug. Een heldere rivier is eerst onze douche en de volgende ochtend hebben we.. jaja! de auto gewassen!! Wat is hij mooi!! Helaas reden we een uur later weer verder door het national park en je kan al raden hoe de auto er na een uur alweer uitzag!! We komen onderweg langs verlaten hotsprings, waar niemand te bekennen was.. we hebben heerlijk (want hier was het opeens weer maar 10 graden) met onze voeten in het water gezeten en na het sporten heb ik even een tijdje in het water gelegen!! Heerlijk! We zijn dan ook de nacht maar hier gebleven en je kan al raden waar wij de volgende ochtend ons ontbijt hebben zitten eten.

Naast het dorpje Ingapirca liggen de grootste Inca ruines van Ecuador. Eigenlijk is het de bedoeling dat je deze tour met een guide doet, is verplicht.. maar omdat we anders lang moesten wachten en de eerst volgende tour Spaans was, mochten we er bij hoge uitzondering zelf doorheen lopen, heel fijn! De tempel van de zon is nog voor een groot deel zichtbaar, prachtig! Na het bezoek aan de site wilden we zelf iets koken en gebruikten als altijd onze eigen gasbranders en spullen, nou we waren hier een attractie niet normaal! Haha mensen vanuit Ecuador stonden om ons heen, maakten foto’s en stelden vragen.. nu had ik mijn bakje neer moeten zetten;) had het eten zich vanzelf weer terug verdiend.

We rijden door Quito, heerlijk om weer even terug te zijn en herinneringen op te halen. Onderweg komen we een klein metaalbewerk bedrijf tegen, waar we de stok hebben laten maken om het reserve wiel naar beneden te halen.. we rijden dus al meer dan een half jaar rond zonder deze stok en zouden we een lekke band hebben.. tja dan werd het een beetje lastig.. oeps.. ja weet ik veel, ik dacht dat we die er gewoon makkelijk van onder konden halen, ik heb de spullen voor de auto gecontroleerd..

De dag voordat we de grens naar Colombia overgaan zie ik op Facebook een bericht van een Amerikaanse vrouw die op dat moment op de grens is. Ze laat foto’s zien van een tentenkamp met mensen uit Venezuela.. hele families zitten op de grens vast, kunnen niet eens eten halen en de kant van Ecuador heeft geen gratis voedsel verstrekking.. De situatie is door heel Zuid-Amerika te voelen en te zien.. we weten direct wat we moeten doen! De volgende ochtend kopen we in het eerste dorp wat we tegen komen op de markt een doos met 100 bananen en 70 mandarijnen. Onderweg delen we deze uit aan alle Venezuelanen die langs de kant van de weg lopen, opzoek maar een betere wereld.. Zo bizar.. mama’s met baby’s in hun armen, in alleen maar dunne truitjes, want in Venezuela was het warm en nu lopen ze door de bergen.. We hadden echt moeite met onze emoties.. zo bizar deze situatie..

We stoppen in de laatste stad voor de grens om nog meer spullen voor de mensen in het tentenkamp in te slaan. We kopen plastic om tenten van te maken, babydoekjes om te wassen (ziekten komen er nu al voor), crackers, 100 broodjes, flesjes water en alle spullen uit de auto die we niet meer nodig hebben (wintersport kleding, extra dekens etc.) zoeken we op en rijden daarna naar de grens. Daar aangekomen is het een chaotische plek.. overal lopen, zitten, slapen mensen.. we proberen de auto op een veilige plaats neer te zetten en tasjes te vullen om mee rond te lopen. We vragen aan mensen wat ze nodig hebben en delen de spullen uit.. Als er gezien wordt dat dit gedaan wordt is het een run.. Martijn trok per ongeluk de achterbak open van de auto.. hij had zo 50 mensen om zich heen die de doos van de bananen even uit elkaar trokken.. Ik rende snel terug en we riepen samen super hard..TRANQUILLO!! Iedereen ging achteruit en we deden snel de kofferbak dicht.. (natuurlijk logisch dat mensen dit doen, maar het gaf zo duidelijk weer wat de situatie is) we reden de auto naar een plaats waar ze ons niet konden zien en gingen weer verder met de tasjes manier.. werkte wat rustiger. Niet normaal wat een lieve mensen en hoeveel ze ons bedankten!! Gewoon enorme tranen in onze ogen.. Gracias amor, gracias!! En dan niet te vergeten de lege, angstige en verdrietige blik in hun ogen..

Na de heftige ochtend gingen we in de rij staan bij de douane, ook daar is het erge chaos!! Zoveel mensen willen of de grens over of willen weer terug. Overal tenten voor vaccinaties en drinkwater. We doen er in totaal 2,5 uur over om de grens over te komen.. maar die mensen staan soms meer dan dagen te wachten op toestemming om door te gaan..

We hebben afgesproken met Clarity (de vrouw van het Facebook bericht) op de eerste wildcamp plaats net over de grens in Colombia. Dit is het parkeerterrein van de kabelbaan om naar de beroemde kerk toe te gaan. Ze is er nog niet als we aankomen, dus gaan we eerst met de kabelbaan naar beneden. Een prachtige kerk om te zien. Deze is op een brug tegen de rotswand aangebouwd. We lopen verschillende paden om foto’s te maken en komen een jongen tegen die in Medellin woont. We kletsen een tijdje en hij biedt ons aan om hem op te zoeken als we in Medellin zijn, natuurlijk! Gaan we zeker doen! Erg leuk!!

Wanneer het donker wordt begint de lichtshow tegen de muren van de kerk aan, het is prachtig om te zien, maar ook wel weer zonde van z’n prachtige kerk. We eten bij een eettentje een bakje met poters.. hihi het leek wel oud en nieuw! We nemen daarna de gondel weer naar boven en gaan opzoek naar Clarity.

We ontmoeten een super lieve vrouw (Clarity) uit Amerika, ze is ook al lang aan het reizen en heeft nu verschillende acties opgezet om de mensen uit Venezuela te helpen. Samen met een Nederlands stel die al een tijd in Frankrijk heeft gewoond. We raken aan de praat en het is super gezellig!! Zij gaan nog even door met hulpacties, echte toppers!!

Wij hebben met Nicky en Julian afgesproken in Bogotá dus wij moeten weer door, maar de hulp die hier nodig is kunnen we echt niet zomaar uit ons hoofd zetten.. Over een tijdje zijn we hier weer terug en kijken we wat de situatie is om nog meer te kunnen helpen! Nu eerst op naar Bogotá!!

Top