Ik zie in mijn rechter ooghoek een man een zacht plastic hoesje van een dvd op de grond gooien.. (okee, waarom gooi je die op de grond en dan ook nog met een kant omhoog gevouwen dat je hem direct weer kunt oprapen???) Alle alarmbellen gingen gelijk aan..

Deel 1:
In drie weken van Brazilië naar Colombia rijden via Bolivia, Peru en Ecuador. Het is z’n 6500 km. We proberen veel stops onderweg te maken om te genieten van de prachtige landen, want er is veel te zien!

We rijden vanuit Brazilië de grens over naar Bolivia… Wat een cultuur shock is dat he! Niet negatief, zeker niet, maar wel even weer wennen. In Bolivia zijn alleen de hoofdwegen paved en de rest, dus bijna heel het oosten is offroad. En een enorme droogte, het is er 27 graden.. en net aan het einde van het Pantanel is onze ventilator van de airco er mee opgehouden.. dus nu alle ramen kunnen open, maar die kunnen niet open want het is een enorme stof bende!! Ik vind nog steeds overal stof in de auto, van dat lekkere oranje zandstof.. hihi! Het was dus lekker zweten en af en toe lekker stof happen. De babydoekjes waar we ons tussendoor mee wassen zagen helemaal oranje en bruin, heerlijk!

De grens overgang verliep erg soepel, we hadden een super lieve meneer aan de Braziliaanse kant (er gaat hier bijna niemand de grens over, dus hij begon lekker te kletsen en sprak een klein woordje engels). Daarna de grens van Bolivia was echt als in een film.. door een stuk oerwoud kom je opeens bij een slagboom, legermannetjes inspecteren de auto (waarvan je denkt, ja is het goed of worden we gelijk opgepakt?) dan komt een andere legerman, hoger in rang en kijkt ons eens aan en terug in de papieren en dan mogen we door. We moeten dan eerst 20 km door het oerwoud heen om vervolgens in een klein dorp een stempel te halen voor in het paspoort (en net te doen dat we geen Spaans spreken, want ze gaan ons hier geld proberen te laten betalen.. erg corrupt) en een TIP (Temporary Import Permit) voor de auto, maar dat moet bij de Aduana in een ander gebouw aan de andere kant van het dorp. Na de paspoorten gestempeld en wel en weer terug in mijn handen, dat hoopte ik al.. Spreken jullie Spaans? Ehm.. wat zegt ie? Ow of we Spaans spreken? Nee, geen idee, ehm.. no!! Ehm okee.. na drie keer de vraag en wij schouders ophalen en nee schudden, lieten ze ons wel gaan.. ze dachten daar kunnen we niets uithalen.. hihi
Ze waren ook heel precies over de auto en bepaalde dingen vertrouwden ze niet, maar ik heb ons er uit weten te kletsen, hier wel in het Spaans. Daarna is het adelantar, ga je gang.. toppie.

In het dorp schuiven we aan bij een lokaal Boliviaansbuffet in een kleine huiskamer met net wat meer stoelen. We betalen 3,50 euro met zijn twee en een kan met verse lemon limonade (echt geen geld, niet te hopen dat we gelijk ziek worden..) Een volle maag hebben was wel erg handig, want nu gaat het onderhandelen beginnen. In Bolivia is de benzine erg goedkoop, maar eigenlijk alleen voor de bevolking van het land. Voor reizigers wordt het drie dubbele gevraagd of het wordt op veel plaatsen gewoon niet gegeven.. de mensen die er werken willen het je graag geven, maar van de overheid mag dat niet. Veel stations worden bewaakt door politie of door camera’s en veel stations hebben alleen maar een computersysteem voor lokale betalingen en geen systeem voor internationale klanten. Als ze het toch geven, kunnen ze een boete krijgen… Wanneer we de drie dubbele prijs moeten betalen wordt het wel duur voor reizigers, dus via de app kunnen we lezen waar mensen wel bezine kregen, waar geen camera’s hangen of we benzine moeten halen met een jerrycan.. want dat kan weer wel. We kopen dus in het eerste dorp gelijk een jerrycan voor de noodgevallen.

We hebben een station gehad waar ik met de jerrycan voor de lokale prijs benzine kon halen.. verder hebben we tot nu toe alleen nog maar direct in de tank kunnen tanken, zo fijn! En voor de lokale prijs. We hebben soms wel flink moeten praten, afdingen en moeten wachten tot de politie weg ging.. maar tot nu toe viel het van oost naar west rijden alles mee. Als we de app mogen geloven krijgen we er straks als we weer terug zijn van noord naar zuid wel veel last van.. We zaten bij een station echt bijna zonder benzine en de man wilde het niet geven aan Martijn.. maar toen die naar de wc ging heb ik even flink moeten kletsen, lachen, aardig doen en toen was opeens toch de tank vol.. lucky!!

De huisjes hier en dan vooral op het platteland zijn van stenen met veel modder er tegen aan gegooid, om de warmte buiten te houden, maar ook voor isolatie tegen de kou.. Bolivia ligt voor de helft op een hoog gedeelte van de Andes. We hebben zelfs sneeuw gehad onderweg. De hoogten verschillen van boven de 2000 tot boven de 4500, zo bizar en het stijgen en dalen gaat super snel.. soms zonder dat je er erg in hebt.. je voelt het dan alleen aan je hoofd. Op de passen komen we kleine plaatsen tegen waar mensen allerlei spullen verkopen. Van groentes en fruit tot aan kleding en schoonmaak materiaal. Erg handig, want iedereen rijdt over deze doorgaande weg en zo kan de lokale bevolking spullen verkopen die alleen maar hier te verkrijgen zijn (meestal omdat het hier verbouwd wordt). Hier heb ik mijn kans gepakt om mensen te fotograferen.. in dagelijkse situaties vind ik het lastig.. het is niet dat ze aan het poseren zijn voor je, alles gaat gewoon door en voor je het weet is het moment weer voorbij..

We zijn in de steden Santa Cruz en Cochabamba op zoek geweest naar een tweede hands ventilator voor de airco.. super leuk, ze hebben hier een hele wijk met alleen maar auto onderdelen. Je kunt hier van alles vinden, maar dan ook van alles. Het is nu alleen maar net hopen dat ze ook net het onderdeel hebben wat we nodig hebben. We lopen garage na garage binnen en vinden gehele auto’s uit elkaar gehaald en alles ligt opgestapeld of opgehangen… maar helaas geen nieuwe ventilator.. in het begin dachten we wel, het komt wel.. maar na de hoogte vlakten kom je er ook achter dat met -7 een kachel die het doet, wel erg lekker is.. hihi we zaten allebei met een flease deken om in de auto.. koud!!

Na een paar uur zoeken en je het dan wel echt beu bent, gaan we naar een electroman die dit soort dingen maakt.. helaas het motoretje is echt kapot, we moeten een nieuwe. In Cochabamba vinden we net voordat we de stad uitrijden nog één straat en laten we er daar nou net een vinden.. niet helemaal dezelfde, maar hij past en Mart vindt er wel wat op. Kost ook echt niets, dus het proberen waard.

De dagen ervoor hebben we in Cochabamba een leuke plek gevonden om te overnachten midden in de stad. De man die deze binnenplaats verhuurde voor parkeren, heeft een tijdje in Amerika gewoont en sprak dus engels. We mochten ook de nacht op de parkeerplaats blijven staan en hebben voor twee dagen en twee nachten 5 euro betaald.. midden in het centrum.. We konden vanaf hier overal naar toe lopen. Als eerst hebben we de enorme markt bezocht waar je echt alles kunt krijgen! Wij zijn altijd opzoek naar nieuwe dingen om te eten, alles proeven!! We vinden verschillende rijen met alleen maar eettentjes en kijken om ons heen.. dat ziet er lekker uit, doe dat maar.. we krijgen pasta, aardappelen, rijst en twee gehaktballen lijken het wel. Ze doen hier de koolhydraten allemaal bij elkaar, geen idee wat er allemaal in de gehaktballen zat maar ze waren erg lekker en zaten beiden vol voor 1,50 euro.. zo bizar.. we kopen later nog wat fruit en nootjes voor onderweg en als we aan het einde van de middag weer honger krijgen bestellen we ienemienemutte iets van de kaart. We krijgen een bord vol met vlees (beef en worstjes (hier salchipapas), groentes en een klodder mayonaise, ketchup en mosterd.. heel erg gezond! Vlees en groentes waren erg lekker, Boliviaanse stuw.. maar de saus hoeft volgende keer niet meer.. weer iets om te leren met Spaans, saus doe maar niet.. hihi!

Wanneer we de markt gezien hebben en weer lekker vol zitten lopen we terug richting de plaats waar de auto staat. We lopen een smal pad in met aan beide kanten kraampjes, er staat een kruk in het midden en Martijn loopt er voorbij.. ik zie in mijn rechter ooghoek een man een zacht plastic hoesje van een dvd op de grond gooien.. (okee, waarom gooi je die op de grond en dan ook nog met een kant omhoog gevouwen dat je hem direct weer kunt oprapen???) Alle alarmbellen gingen gelijk aan.. Martijn wordt gerold!! Ik zie voor me twee mannen aan de linkerkant bukken en tegen Martijn duwen en de man van de dvd aan de rechterkant.. ik doe een stap naar voren, geef één van de mannen links een duw en die valt vol op een kar met eten, maar het was wel gelijk de goede man.. Martijn draait om en zegt wat gebeurd hier!! Ik zeg je werd gerold.. heb je je telefoon nog? Yes hij had alles nog.. de adrenaline spatte van ons af! Een goede oefening.. het kan zeker gebeuren hoor en ben er erg alert op… Maar het gebeurd altijd op momenten dat je het niet door hebt..(gelukkig deze keer wel en ik hoop dat de man een tijdje niet naar de wc kan van de pijn!!)

Wat erg in ons hoofd spookt is de onmacht die je hebt om mensen echt te helpen.. natuurlijk kun je wat bij ze kopen, of ze geld geven (en dan geen idee wat ze er mee zullen doen, maar je probeert iets) en dat doen we zeker. Je kunt alleen niet iedereen helpen. Met de situatie in Venezuela, zien we hier al veel Venezuelanen die niets meer hebben.. die moeten bedelen voor geld, want het geld wat ze opzak hebben is gewoon niets meer waard! Twee jongens iets jonger dan ons hebben we dan ook geld gegeven (en nog verschillende families) voor eten, helaas hadden we niet heel veel meer bij, want namen niet veel mee naar de markt. Ze gaven ons twee briefjes geld vanuit Venezuela als dank.. met een brok in onze keel lopen we terug naar de auto.. wat hebben wij het dan enorm goed!

We rijden via wegen die hoger liggen dan 4500 meter door naar de Peruaanse grens. We proberen de hoogte meters goed op te bouwen, elke dag niet hoger te slapen dan 500 meter meer dan de nacht ervoor.. toch is dat best lastig.. het ging de eerste nachten goed en rustig, maar net de laatste nacht voor de grens van Peru was op of iets over de 3900 meter.. ik kreeg een druk op mijn hoofd en eerst dacht ik nee is gewoon migrene.. maar dan migrene van een halve nacht lang!! Ik kon nemen wat ik wou, het hielp niet.. ik was in staat om de auto te pakken en door of terug te rijden naar beneden.. het had geen zin, want terug was een paar honderd kilometer boven de 3000 maar door nog meer. We kwamen de volgende dag zelfs over de 4800 meter.. zo bizar hoog, maar gelukkig ben ik in slaap gevallen en had ik de volgende dag nergens meer last van. Vier jaar gelden toen we in Peru waren had ik nergens geen last van en nu opeens wel.. het is volgens mij maar net hoe je jezelf voelt op dat moment.. we waren te laat met een slaapplaats zoeken, dus het werd al donker.. toen hebben we hem maar direct voor de poort van de Navy neergezet en gevraagd of we daar mochten slapen.. lekker safe, we hadden een volledige nacht 6 man sterk met dikke guns om ons te bewaken!

De volgende dag de grens naar Peru over. Super makkelijke grens, de man bij de poort heeft ons steeds naar het volgende punt gebracht en alles was binnen een uurtje geregeld. Na vier jaar weer terug in Peru, toen zijn we er maar een week geweest en hebben we Lima bezocht en de Salkantay trail gedaan naar de Machu Pichu, dus deze dingen hoeven we niet meer te doen.

We rijden over de laatste honderd kilometer van de hoogte vlakte en gaan daarna een hele daling maken weer terug naar zeeniveau. De hoogte vlakte was droog, veel bergen om ons heen en veel rots en zand. We hebben een omweg gemaakt over een hele zandvlakte waar we met de drone een mooi stuk hebben kunnen vliegen. Wanneer we zakken richting zeeniveau zien we de omgeving veranderen en komen er steeds meer dorpen, wat net oases in de woestijn lijken, super groen eromheen. Na een uur komen we bij de afslag om richting de hoofdweg te gaan naar de kust.. echt 30 man aan politie op de kruising.. wij dachten al wat gek.. maar niemand zei iets of zwaaide dat we er niet heen konden. Na 10 kilometer zien we na de bocht een enorme blokkade van mensen, stenen, takken etc.. we kunnen er hier niet door, nog geen idee wat er aan de hand is, maar we moeten wel terug naar de weg die door het midden van Peru gaat. Er is geen andere weg..

We hebben een nieuwe slaapplaats gevonden rond de stad Arequipa en gaan daar dan maar naar toe en zien morgen de rest wel.. net voor de stad komen we in een enorme file terrecht.. okee ook fijn, we vinden gelukkig een binnendoor weg in het donker en komen bij de slaapplaats aan. De volgende ochtend rijden we vroeg de stad in en parkeren de auto bij een hotel binnen de muren. Van hieruit kunnen we de stad bezoeken en daarna gelijk blijven slapen in de auto. De stad is prachtig! Veel oude gebouwen en leuke kleine straatjes om in te verdwalen. Op de markt gaan we weer opzoek naar lekkere nieuwe dingen om te eten. We komen terrecht bij een broodjes kraam die ze vullen met verschillende soorten vlees en groenten. We kiezen voor die met varkensvlees.. een enorme lekker smaak zat hieraan, om je vingers bij af te likken! Daarna nog even langs de sapjes afdeling voor een heerlijke maracuja/ mango shake en daarna lopen we terug naar de auto. Naast ons is nog een koppel overlanders komen staan en die vertellen ons dat ze enorme moeite hebben moeten doen om de stad in te komen vanwege protesten… Ah!! Protesten, daar hebben wij natuurlijk ook last van gehad, de file was ook door protesten en daar hadden zij dus heel de nacht in gestaan.. elke dag wordt nu heel het gebied rond Arequipa afgesloten door blokkades.. mensen protesteren over een mijn kwestie.. we denken gelijk na over de route die we gaan rijden de volgende dag en vragen de hoteleigenaar of de wegen morgen niet toevallig open zijn.. maar helaas.. ze geeft wel aan dat we het gewoon kunnen proberen en dat er altijd wel mensen in de buurt zijn die ons daar kunnen helpen..

We gaan rustig slapen en zien morgen wel hoe het zal lopen.. Martijn heeft ondertussen de ventilator van de airco en kachel er weeruit, want nu is een ander onderdeel niet helemaal functionerend.. (onderdeel besteld en komt met Nick en Juul mee naar Colombia, dus voorlopig geen kachel en geen airco..)

We rijden vol goede moet de blokkades tegemoet en hopen een andere weg te vinden. We rijden eerst de ene afslag op, maar helaas net voor de rivier is geblokkeerd.. dan maar de andere kant.. nope ook dicht.. we rijden een stukje terug, maar zelfs alle kleine zijwegen van zand zijn dicht.. Gelukkig hebben we een 4×4 en kunnen gewoon over stukken die geen weg zijn. We rijden zo ver mogelijk door totdat we uit het zicht zijn en dan is het rijden!!! We komen na wat zandheuvels op een binnen vlakte waar we veel mensen zien zoeken naar een weg die open is.. helaas hebben sommigen geen 4×4 en dus staan ze vast in het zand.. een man was helemaal in paniek.. die hebben we geholpen om weer los te komen, sleepkabel hebben we bij en trekken maar. Man en vrouw weer helemaal blij!!

Maps.me heeft gelukkig veel zandwegen op de kaart, maar helaas deze niet, we volgen dan maar gewoon de rivier en als de pijl maar in de goede richting blijft wijzen.. helaas komen we weer bij een kleine blokkade, maar best veel auto’s en vrachtwagens met mensen worden toegelaten! Maar hoe dichterbij we komen hoe meer we zien dat dit mensen zijn die bij de protesten horen en niet heel vriendelijk zijn.. allemaal vlaggen en doeken.. we rijden door tot het lijntje in de hoop dat er een vrachtwagen komt en de man ons erachter niet ziet.. maar helaas zijn we al betrapt.. we beginnen te kletsen in het spaans en smeken.. lief lachen en zielig kijken helpt! Na z’n 10 min. laten ze ons erdoor, top dat is er weer één. We zien aan de kant van de rivier een kleine brug waar ook een poort voor zit, gewoon door duwen met de auto als de poort open gaat en ja dat lukt ook.. Nu moeten we bij het volgende dorp kunnen komen, we rijden helemaal om en komen door cactus velden met prachtige uitzichten op de Misty vulkaan, geen verkeerde route!

Aangekomen bij het dorp stopt een man met een motor voor ons.. en hij geeft aan dat het hier ook overal vast staat, maar hij weet verschillende wegen voor ons. Eerst gekeken wie deze man was, maar hij is van de agricultuur controle.. hij kent vast alle binnenwegen inderdaad. We mogen hem volgen, maar op gepaste afstand om hem niet in gevaar te brengen. We hebben twee uur achter hem aangereden van links naar rechts en van boven naar beneden.. over prive wegen en door de smalste straatjes die je je maar kunt bedenken.. maar helaas elke keer stuiten we op een blokkade. De laatste werd zelfs eng.. jongens kwamen op de auto af gelopen met van die slinger touwtjes en stenen.. dusss.. omgedraaid en die man zei ik heb nog één weg voor jullie maar daar kan ik niet heen met de motor, te stijl.. we keken elkaar aan, gaven de man wat geld voor zijn benzine (anders wilde hij het niet aanpakken). We rijden de route die hij aangegeven had en komen inderdaad bij een stijle weg.. offroad en niet normaal smal.. met een afgrond aan de ene kant.. in Bolivia hebben ze een deadroad.. nou die hebben we nu hier al gereden brr.. maar goed we kwamen steeds lager en de omgeving was prachtig!! En we zijn na ongeveer een dag rijden bijna nu bij het einde!! Dachten we.. wanneer we de bocht omrijden naar de grote weg zien we weer een blokkade…NEEEE!!! Tja hier hebben we nog uren staan wachten totdat ze ons er eindelijk door lieten.. wat een dag!! Pff.. nu nog 1,5 a 2 uur doorgereden totdat we geen resten van blokkades meer zagen liggen en daar uiteindelijk direct in slaap gevallen en nog een hele nacht gedroomd van boze mensen en blokkades..

Top