In totaal alweer 14000 km onderweg, we hebben ons eigen reis record 12000 km on the road (naar de North Cape en terug) ingehaald. Het is super leuk om de reis met de auto te doen, in plaats om overal naar toe te vliegen. We zien zoveel onderweg! En vooral Argentinië is ons erg aan het verrassen! Wat is het hier mooi en wat zijn de mensen aardig!! Doordat de afstanden tussen plaatsen soms erg groot zijn.. soms min. 1000 km, zitten we ook veel in de auto. We vermaken ons vooral met het genieten van de omgeving die elk half uur bijna anders is, soms elke 10 minuten. Maar ook door veel podcast en muziek te luisteren en spaans te leren! Het verstaan is nog het lastigst, maar het praten gaat aardig. Ik kan nu echt gesprekken voeren in het Spaans, zo leuk en je krijgt veel meer respect terug van de mensen!

Vanaf het zuidelijkste punt van Zuid-Amerika, zijn we ondertussen alweer over de helft heen en rijden we al bijna in het noorden. We zijn via de oostkust eigenlijk zo snel mogelijk omhoog gereden naar Peninsula Valdes. We moesten daar nog begin April zijn, want dan is de meeste kans op het zien van de orca. Beiden super zenuwachtig of we ze nu eindelijk zouden gaan zien! Onze zoveelste droom;).

We rijden honderden kilometers langs de kust omhoog over 4×4 tracks of gewone offroad wegen. Prachtige miradors (viewpoint) over de kust en slapen ook langs het strand. Alles is hier bijna verlaten op een paar kleine dorpen na. We vinden aan de rotsen verse wilde mosselen, plukken ze, koken ze en eten ze op. Doordat ze in een zand area groeien konden we twee van de drie pannen voor de dieren neergooien, want die zaten vol met zand. Maar een gedeelte konden we heerlijk opeten. Deze kust staat ook bekend om zijn zeeleeuwen en zeeolifanten. We kwamen de zeeleeuwen tegen op een plaats vlak naast de weg..wat zijn deze groot! En wat lagen ze heerlijk te zonnen. Prachtige dieren.

Na twee dagen komen we aan op Peninsula Valdes. In de stad ervoor kopen we eten in voor een week, want we zijn van plan net zolang te blijven tot we de orca’s gezien hebben. We betalen de entree voor het natuurgebied en rijden naar Pueblo Piramides, het enige dorpje op het schiereiland. Hier kunnen we gelukkig ook tanken, want het is elke dag 70 km heen en 70 km terug van de kampeer plaats naar de orca spot. Op het eiland mogen we niet zomaar overal staan en logisch voor het behoud van de natuur. We moeten dus wat over hebben voor de orca’s.. maar dat hebben we zeker! We slapen vlakbij het dorp en zorgen dat we op tijd vertrekken voor de hightide. Tijdens de hightide (de tijden waren gelukkig erg gunstig) is de kans het grootst om orca’s te zien en ook om ze te zien jagen op zeehonden. De weg die we er naar toe rijden is volledig van gravel en de omgeving is vlak, veel zand, af en toe bosjes en veel guanaco’s.

Punta Norte heeft een klein parkeerterrein en een paar huizen waar de guardafauna (rangers) in wonen. We lopen naar het uitkijkplatform en lopen wat rond. Nu maar wachten… en wachten… Ze kunnen twee uur voor hightide en zelfs tot 3 uur na hightide verschijnen… We zitten er natuurlijk al 3 uur voor de hightide (we konden niet meer wachten) en nog geen orca te zien. Een half uur voor de hightide roept een ranger vanuit zijn post dat ze eraan komen!! Het is de groep van 11 orca’s… 11? Wow! Onze dag kon niet meer stuk. En wanneer we ze zien komen ze steeds dichterbij en zelfs zo dichtbij tot er nog maar 10 meter tussen zit… Wat een enorm mooie dieren!! Ze proberen zelfs te stranden, maar een echte stranding hebben we helaas deze dag niet gezien… We zijn uiteindelijk vijf dagen wezen kijken, waarvan we op twee dagen orca’s hebben gezien. De tweede dag kwam de groep van vier en hebben we vele strandingen gezien. Zelfs het kalf deed een poging en kwam vast te liggen, waarna de moeder het kalf kwam bevrijden, echt spectaculair! We hebben super goede foto’s van de actie, want we stonden er heel dichtbij. De hele fotoserie werd opgemerkt door de wetenschappers en omdat ze zelf verderop op het strand stonden hebben ze de hele actie gemist. Ze wilden graag onze foto’s hebben… we mogen met ze mee hun huis in en krijgen daar de hele uitleg te horen over de orca’s en wat ze aan het onderzoeken zijn en wat blijkt… Onze foto’s zijn een missend puzzelstukje voor hun onderzoek. Jasmin de orca komt bijna nooit en haar kalf helemaal niet. Nu kunnen ze de hele actie uitwerken in hun database en zijn ze weer een stukje verder met hun onderzoek. Erg leuk om hieraan mee te werken, dus de foto’s mogen ze hebben. We krijgen nu elk jaar een boek met foto’s en de ontwikkelingen van de orca’s opgestuurd en hebben stickers, pins, een logo voor op een tas gekregen, zo lief!

We sluiten dit prachtige avontuur af met een rondrit over de rest van de peninsula en zien nog veel meer wildlife als pinguïns, zeeolifanten, de patagonian cavy, uilen en nog veel klein grut. Wat een prachtig natuurgebied.

We rijden daarna door naar de westkant (via een prachtige canyon) van Argentinië, weer tegen de grens van Chili aan en gaan op weg naar El Bolsón. Hier hiken we de bergen weer in voor pizza en bier. Hihi, niet speciaal daarvoor maar het staat er wel om bekend. Je hiked van refugio (kleine houten hut/ brouwerij net of je bij de hobbits op bezoek gaat van Lord of the Rings) door de bergen naar refugio. Onderweg lopen we zelfs door een dikke laag sneeuw, we hiken naar een hoogte van 1750 meter. Eén nacht hebben we in de tent geslapen en de andere in de rifugio op zolder op een matras. Waarvoor we heerlijk bij het haardvuur hebben zitten lezen en toch één avond heerlijke pizza hebben gegeten. Een sfeer, echt zo leuk!! Een douche was er ook, deze werd ook opgewarmd door een hardvuur.

Bariloché het stadje boven El Bolsón staat ook bekend om zijn hikes, maar vooral om het lake district. Overal in deze omgeving zijn prachtige meren te vinden, met elk hun eigen mooie omgeving. We kunnen weer los met de camera! We rijden rond via een scenic route langs de meren en rijden de Cerro Otto omhoog met de auto. Dit is in de winter een skigebied, net als het dorp erachter, Villa Catedral. We hiken hier de volgende dag omhoog om van het uitzicht op Cerro Frey te genieten. Een lake met geweldige rotsformaties erachter. Het parkeren van de auto was wel even een ding, want je bent toch minimaal 6 uren weg… En in Bariloché weten we van andere reizigers in de app, dat er een bende actief is die de auto leeg haalt en dan ook alleen van Overlanders, dus we moeten extra goed opletten. Natuurlijk komen er net voor de hike twee mannen naar ons toe om te vragen wat we gaan doen… beetje vreemd… toch maar even in de buurt gevraagd wie dat zijn, maar het blijken verkopers van excursies te zijn die het op eigen houtje doen. Soms wordt je wel echt achterdochtig hoor… Helaas is het nodig…

We rijden richting Mendoza de gehele westkant af naar het noorden. Onderweg komen we weer door verschillende landschappen en hoogten, die ook zorgen voor temperatuursverschillen per uur. Soms beginnen we in -4 en een uur later is het alweer 20 graden of zelfs warmer, zo apart! We komen langs het national park Lanin, waar we een bezoek brengen via een 4×4 pad aan een gratis camping, waarna een 4 kilometer lang hike pad ons brengt bij super mooie thermas baden. Een waterval die in pooltjes van 6 naar beneden loopt en start met een temperatuur van 60 graden en elke pool lager is kouder. We starten in de wat koudere en klimmen omhoog naar de warmere en eindigen bij de natuurlijke douche, best warm maar wel even lekker! Met niemand in de buurt, behalve wat vogels, bomen en bamboe relaxen we heerlijk in onze prive thermas. Bij de auto maken we een kampvuur, wel nodig ook want het begon te vriezen… en maken we avondeten.

We hebben nog geen enkele saaie dag gehad, want we rollen van het ene avontuur in het andere…

Zo komen we langs het dorp Caviahue hier zijn prachtige watervallen te bekijken. Omdat het lager ligt dan het thermas dorp erboven komt hier een stroom van thermal water naar beneden, wat een prachtige oranje kleur geeft aan de stenen. Het groen van de planten en het blauwe water heeft een bijzondere uitstraling! Wat een mooie waterval, deze valt vanaf 30 meter zo een enorm gat in.

We hebben deze avond geen van beiden eigenlijk inspiratie voor het eten, waardoor we belanden in een parilla restaurant op 2000 meter hoogte. We rijden de vulkaan op en komen links en rechts langs stoomende bronnen. Ook is het erg mistig, waardoor we alleen twee meter voor de auto zien… lekker spookachtig. In het dorp is het ook mistig en is niemand te bekennen, alleen het restaurant is open vanaf half 9. We kiezen het parilla menu, want we hebben nog geen idee hoe het gegeten wordt. We kiezen een wijn erbij vanuit Mendoza, om alvast in de smaken te komen (kosten.. 3 euro voor een fles.. we dachten dat het een glas was.. en andere wijnen zijn nog veel goedkoper..) We krijgen empanadas als voorgerecht (altijd goed), daarna een koud stoofpotje met toast (erg lekker), en toen kwamen er bakjes met verse patat, salade, allerlei kruiden en kwamen ze elke ronde langs met een stuk vlees van de barbeque. Na drie ronden zaten we al aardig vol, maar je kunt zoveel ronden nemen als je wilt, erg lekker en leuk! We nemen nog een toetje, als we dan toch een keer uit eten gaan en vragen daarna de rekening… 27 euro met zijn twee… Kijk daar kun je nog eens voor gaan eten, hihi. We slapen net naast het restaurant in de auto, dus niemand hoeft meer te rijden.

Ons laatste avontuur in Patagonië (niemand weet precies waar Patagonië eindigd… Want de ene keer staat het niet meer op de borden en dan opeens weer wel.. maar voor ons gevoel eindigd het wel een beetje na de komende 4×4 track). We zijn van plan de 4×4 trail te gaan rijden van het dorpje Las Ovejas tot aan Barrancas, 250 km offroad… Echt offroad. Een avontuur op 2800 meter, het hoogste punt. Het is verstandig om iemand te laten weten dat je de trail gaat doen, mocht er iets gebeuren, of nog beter om met meerdere auto’s te gaan. We ontmoeten een Zwits stel en zei geven aan ook te willen. We sluiten ons bij elkaar aan en het klikt zo goed! De trail is uitdagend, van rivieren oversteken tot rijden over wegen.. waarvan je niet eens ziet dat het wegen zijn.. hihi en we hebben het super gezellig! Zij koken een diner voor ons en wij een ontbijt voor hun, kletsen en genieten van de sterren en kamperen in de meest afgelegen plaatsen, wat een avontuur. Wili en Heidi zijn een Zwits stel van boven de 70 jaar, die van reizen geen genoeg kunnen krijgen. Ze reizen in een super gave auto en vertellen ons vele leuke verhalen over hun belevenissen! Wili en Martijn zorgen voor de vissen voor het diner en Heidi maakt heerlijk zelf gemaakt brood en ik.. ik leg alles vast op camera;)

De omgeving is niet uit te leggen zo mooi! Zelfs de foto’s stralen niet uit hoe het er allemaal in het echt uit ziet.. we rijden na elk half uur een nieuwe wereld in, van rijden langs een prachtige vulkaan, meren met flamingo’s en bijzondere rotsformaties.. onvoorstelbaar mooi!! We hebben weer enorm veel geleerd en hopelijk onze toekomst mogen zien.. Wili en Heidi you’re our inspiration!! Live your dream, don’t dream your life!!

Hiermee sluit ons avontuur in Patagonië, maar we gaan op weg naar veel meer moois! On our way to Mendoza, even de grens over met Chili om weer nieuwe 180 dagen van reizen met de auto te krijgen en dan door naar Buenos Aires en Uruguay!! Zin in;)

Top