Inmiddels rijden we richting het einde van de wereld, naar het einde van de weg net voorbij Ushuaia op het eiland Terra del Fuego. We rijden op één dag over twee borders, want van Argentinië moet je door Chili om weer in Argentinië te komen, bijzonder. Er is hier bijna niets meer dan grote vlakten met heuvels, wat dorpjes en veel industrie voor het winnen van olie en gas. Ow ja wel heel veel wind! Niet normaal hoe hard het in Patgonië kan waaien!! Ook komen we veel dieren tegen die op de vlakten leven zoals, stinkdieren, armadillo’s, guanaca’s (lama), vossen en veel vogels. Wanneer we nog twee uur vanaf Ushuaia zitten komen de bergen weer inzicht en verandert de natuur opeens weer naar berg gebied.

We zijn twee weken geleden gestart met onze reis door Patagonië in het dorp El Chaltén. Dit is een heel uitgestrekt dorp omringd door prachtige bergen. We hebben een hike gemaakt naar de Fitzroy peak en de Cerro Torres. Het zijn twee losse day hikes, maar ze kunnen gekoppeld worden met een pass die er tussen loopt. We wilden ze koppelen en namen daarom ook de eet en slaap spullen mee, want dat wordt een nachtje in de tent. Het is 32 km in totaal en met een stevige beklimming en daling erin, wordt het anders een erg pittige day hike. Op de parkeerplaats voor het visitor centre mogen we de auto parkeren en we mogen daar ook slapen. We ontmoeten twee leuke Belgische reisgenoten, die ons veel tips hebben gegeven. Zij hadden de hike de dag ervoor gedaan en zijn een uur voor zonsopgang gestart om de zonsopgang te kunnen zien vanaf het lake. We moesten daarvoor wel een uur in het donker omhoog klimmen en natuurlijk vroeg ons bed uit, maar dat was het meer dan waard. Wat een uitzicht!! Bizar!!

We lopen de hike eigenlijk best snel, we komen na het prachtige uitzicht op de Fitzroy peak om 12 uur al aan op de camping waar we eigenlijk zouden gaan slapen… Maar om nu de hele middag en avond in de kou in het donkere bos te gaan zitten wachten… Nee. We besluiten om door te lopen naar de volgende camping, maar via de pass eerst naar Cerro Torres, hier vandaan komen twee glaciers uit in een glacier meer, prachtig! We zijn er op dit moment zeker van dat we de hike maar gelijk doorlopen naar de auto. Het is nog maar 10 km en morgen ochtend geven ze regen op, dus houden we de tent lekker droog. De laatste km’s waren wel erg pittig, maar blij toen we bij de auto kwamen. We hadden geen zin meer om te koken en hebben weer heerlijke empanadas gehaald…mmm…

Op de parkeerplaats stonden onze vrienden er ook nog en hebben we afgesproken om elkaar weer te zien bij de Perito Moreno glacier net voorbij El Calafate. We genieten nog even van de Armadillo die langs onze auto rond huppelt, nemen een douche en vallen direct in slaap, na een lange dag!

De weg vanaf El Chaltén naar El Calafate en verder, is echt super mooi! Alle pieken vol met sneeuw aan de rechterkant en de woestijn aan de linkerkant, prachtig. Het Glacier National Park, ligt ook op de grens van Argentinië en Chili, waardoor je eigenlijk heen en weer loopt over de grens. Gelukkig hoeven we niet steeds door de douane, hihi dan zouden de paspoorten al vol staan met alleen maar stempels van Argentinië en Chili.. dat doen ze toch wel, want in het zuiden passeren we minimaal al 7 keer de grens en elke keer krijgen we een stempel. Hihi super grappig, we hebben nu op drie dagen achter elkaar een stempel van beide landen, dus drie data achter elkaar. Zo komen ze wel vol.

In El Calafate gooien we de tank weer vol, doen we wat boodschappen en kijken we wat rond voordat we naar de wildcamp net voor de glacier rijden. Wanneer we bij de bank wat geld willen pinnen, blijkt dat we veel bankkosten moeten betalen.. is meestal wel, maar nu kun je per keer maar 80 euro pinnen en betaal je 5 euro en daar komen de kosten van de Nederlandse bank ook nog bovenop.. dat moet anders kunnen.. Wanneer we boodschappen doen en zien dat mensen voor ons een hele volle kar hebben en cash willen betalen, spring ik er tussen en vraag of wij hun boodschappen met creditcard mag betalen.. en of zij ons dan cash terug willen betalen. Gelukkig hele lieve mensen allemaal en willen het graag doen. Zo ook de mensen daarachter en daarachter, dus voorlopig hebben we even genoeg cash.

Terwijl we richting de wildcamp rijden, bedenken we opeens dat we niet precies hebben afgesproken met onze vrienden, op welke we zouden gaan slapen en er zijn meerdere plekken. We gokken gelukkig goed en hebben een hele avond gezellig met zijn vieren zitten kletsen!

Wat een prachtige dag zon om de glacier te bezoeken. De Perito Moreno glacier is een van de bekendste glaciers ter wereld en wat voor een.. wauw! Wat een enorm ijsveld. 3,5 km breed, 30 km lang en 50 tot 70 m hoog. We kunnen super dichtbij komen en horen vanaf de parkeerplaats al verschillende ijsblokken in het water vallen… Wat een klappen… Hoe dichterbij we komen hoe indrukwekkender het wordt. Doordat het een prachtige dag was en de zon op de glacier scheen, is er vandaag heel veel afgebrokkeld.. en niet zomaar kleine stukken. Sommige stukken veroorzaakten gewoon vloedgolven…wow! Deze glacier verschuift elke dag twee meter, waardoor hij continu in beweging is en dit hoorden we ook.. overal kraakte het. Dit is een van de meest indrukwekkende natuurverschijnselen die we in ons leven gezien hebben, wat een prachtige dag! We nemen aan het einde van de dag afscheid van Robbie en Roxanne en gaan we terug naar El Calafate voor een weekendje relaxing. Even goede wifi om de foto’s te backuppen, even naar de kapper en even een heerlijk stuk taart eten die al een paar dagen terug naar me heeft liggen lachen! (Deze was wel vers hoor..hihi)

We pakken de tassen in en maken ons klaar voor de langste hike die we tot nu toe gelopen hebben. Hij moet 130 km zijn en daar zullen we ongeveer 6 nachten, 7 dagen over gaan doen. Het is the big circuit in Torres del Paine, de O track. De W track is nog populairder, maar deze loop je ook met de O track, maar nu lopen we hem rond en komen we weer terug bij de auto uit. Anders een dure boot en bus terug naar de auto en waarom dat als we het ook gewoon kunnen lopen?

We rijden ‘s avonds het park in, parkeren de auto bij het visitor center en kunnen hier ook gelijk slapen. We hoefden er niet perse vroeg uit, want naar de eerste camping is het maar 4,5 uur lopen. Toch worden we net voor de zonsopgang wakker en zien we uit ons raampje de torens verschijnen..wauw, lekker wakker worden zo. We maken ontbijt, pakken de laatste dingen en gaan nog even naar de wc. Uit nieuwsgierigheid lopen we even het infocenter binnen en zien dat je je verplicht moet registeren en de campingreserveringen worden gecontroleerd.. ehm reserveringen… We wisten natuurlijk niet wanneer we hier zouden zijn en de track konden lopen en iedereen die hem al gelopen had, vertelde dat het prima kon zonder reserveringen… Oeps.. sinds dit jaar hebben ze de controle aangescherpt en kom je er ook echt niet langs zonder.. we lopen naar de balie en vragen of er nog camping plaatsen beschikbaar zijn… ehm nee.. alles zit vol. En als we hem toch gewoon lopen? Krijgen we dan een boete? Sturen ze ons terug? Pakken ze ons op? Nee het meisje achter de balie kon er geen antwoord op geven.. maar vertelde dat er 8 km na de eerste camping een controle post met rangers zit en dat die ons 100 procent niet door gaan laten als we geen reserveringen hebben… Okee… En we snappen best dat je moet reserveren, want anders wordt de hike kapot gelopen en dat is niet goed voor de prachtige natuur.. maar je kan mij niet wijs maken dat er nu (het limiet voor de O track is 80 mensen per dag, startend vanaf elke camping) in de laatste week van de opening van deze hike dat er 80 elke dag op een stuk van camping naar camping lopen… zo druk is het niet meer..

We proberen alles, telefonisch contact met de campsites, via de websites toch nog plekjes vinden… Maar ze kunnen ons helaas niet helpen. Alleen de eerste camping en de camping ergens bijna aan het einde kunnen ze boeken voor ons, maar daar mogen we hem nog steeds niet helemaal door lopen. Poef.. dat was een tegenvaller… Maar goed, niet opgeven, we gaan gewoon naar de eerste camping en we zien wel hoe het gaat lopen, we nemen alles mee, wie weet is er nog een optie.. We boeken de camping en beginnen te lopen. Dit stuk is het minst spannende van allemaal, dus hopen dat we niet morgen terug gestuurd worden…

Op de camping is het toch drukker dan we gedacht hadden, maar als ik het zo hoor gaat niet iedereen de O track doen en lopen ze morgen terug. We checken in en zoeken een plekje voor de tent. We vragen nog eens info bij de man van de receptie, maar ook deze geeft aan dat we er morgen niet langs gaan komen… Balen!! Erg balen!! De enige optie die er nog is, is het vragen aan iedereen op de camping of ze toevallig een extra boeking hebben… Ik ben echt langs iedereen gegaan om het te vragen, maar helaas niemand had een extra boeking… Maar wacht ik heb alleen de jongens voor ons nog niet gevraagd… En wat denk je… Een van hen had op drie campings 1 verkeerde boeking!! Ze stelden voor dat we morgen met hun mee zouden lopen naar de controle post en we verzinnen wel wat… Okee!! Spannend, maar zoveel zin in.

De volgende ochtend vroeg op pad gegaan en na 8 km kwamen we inderdaad aan bij de ranger post. Hoe we het gedaan hebben, geen idee… Maar we zijn er langs!! Iedereen begon door elkaar zijn boekingen te laten zien en probeerden een beetje verwarring te creëren… Volgens mij had de ranger het wel aardig door, want hij zij het in het spaans tegen zijn collega (handig dat ik nu al wat spaans spreek en versta) maar goed hij liet ons door!! Dit moment was echt niet te geloven geweldig!! We zijn er door!! We hebben de dag gezellig met de 3 jongens gelopen en hebben enorm gelachen. Ze komen uit Engeland en twee zijn hier maar twee weken, op bezoek bij hun vriend, die ook verschillende maanden door Zuid-Amerika reist. We hebben de boekingen aan de jongens betaald, want zij kregen hun geld niet terug op de verkeerde boekingen.. dus zij blij en wij heel erg blij!! En hebben nog een biertje gedronken, want ze hadden het ook allemaal niet hoeven doen.. maar wij zijn zo blij!! Dit betekent wel dat we de track in 5 nachten, 6 dagen gaan lopen.. anders past het niet met de campings, maar dat gaat ons wel lukken. 4 nachten in de tent en nog 1 in de auto, want die staat vlakbij de laatste camping en in de auto slapen we toch gratis.

We lopen nog twee dagen naar de zelfde campings als de jongens en leren een nieuw kaartspel die we elke avond spelen, het was erg gezellig!! Het verschil in campings is hier echt goed te zien. Sommige hebben hele toilet/douche gebouwen (anderen gewoon een gat in de grond), glamping mogelijkheden, een heel hotel ernaast staan.. maar goed wij slapen heerlijk in ons gezellige kleine tentje. Op elke camping zorgen we wel dat ‘s avonds al het eten uit de tent en tassen is en dit hangen we op aan een enkele schoenveter in de boom, zodat de muizen er niet bij kunnen. De eerste nacht echt slecht geslapen, want er bleken nog kruimels in onze tassen te zitten of de geur van eten.. want de muizen liepen langs ons hoofd over de tassen heen en weer. Gelukkig hadden we deze buiten de tent gezet, maar het geluid was duidelijk te horen, dus elke keer een klap tegen de tent en ze waren weer even weg…

De natuur is het geen waar we het voor doen, wat is het hier prachtig! Van bossen en rivieren naar bergen en pieken met sneeuw, naar glaciers… Wauw!! De dag dat we over de pass heen moesten was even een gehaast, want je moet voor 12:00 op de camping voor de pass zijn, anders mag je niet meer door. Dit was een van de dagen dat we 30 km moesten lopen en 700 m moesten klimmen en dalen.. dus was echt pittig.. maar we hebben het gered (we hadden hier precies regen.. wel de enige regen tijdens de gehele hike, dus zoveel mazzel gehad!) en hoe? Wauw! Wanneer we over het hoogste punt van de pass heen waren kregen we zicht op het enorme ijsveld van de Grey glacier!! Wat een enorm ding!! We vergaten hoeveel we al gelopen hadden en hoeveel we nog moesten… Man man wat was dat een bijzonder moment!! Na de Grey Glacier begon de W track en je kon gelijk merken dat deze veel drukker was. We kwamen opeens mensen tegen, hihi al een paar dagen bijna niemand gezien..

De W track heeft zijn naam gekregen doordat de track ook op een W lijkt. Je hebt dus 3 poten, waarvan er voor ons 2 als retour tracks zijn. We hoeven dus de zware tassen van 15 kilo (worden steeds lichter.. hoe meer je eet, hoe lichter je tas!!) niet mee te nemen naar boven, want we komen toch weer terug langs het zelfde pad. We verstoppen ze in de bosjes en lopen de tracks vroeg in de ochtend omhoog, nog voordat iedereen denkt we gaan ook omhoog. We genieten van de stilte (en de kou.. brr..) maar vooral van de prachtige uitzichten!!

De op een na laatste dag is voor ons de zwaartse. We lopen 35 kilometer en moeten daarbij een klim en daling maken van 700 meter, maar ook de laatste 12 kilometer is alleen maar stijgen en dalen tot 200 meter.. heel pittig en de laatste 2 kilometer hebben dan ook 3 kwartier geduurd, maar we hebben het gered!! We liepen ook naar de auto dus we keken wel uit naar ons heerlijke matras en warme bedje.. hihi! We ploffen in de auto neer, eten eerst een zak pinda’s helemaal leeg, omdat we geen puf hebben om nog iets te gaan koken, gooien onze tas daarna voorin en vallen in slaap. De volgende dag vroeg op, om het laatste en beroemdste stuk nog te gaan lopen (20 km en heel veel klimmen), maar ik wist dat ik veel verschillende spieren had, maar voelde nu spieren die ik nog nooit gevoeld had.. hihi! Au! Maar de Torres towers waren prachtig, we hebben het gehaald. We hebben totaal 125 km gelopen, wat een tocht, maar o zo prachtig!

We hebben na de hike een beetje haast, want we willen voor eind maart nog op Cabo Virgenes zijn, het meest zuidelijke puntje van het vaste land van Argentinië. Hier zit tot eind maart een enorme kolonie pinguïns (honderden duizenden). Vanaf 1 april kunnen ze gaan migreren, dus we willen er nog snel naar toe. Wanneer we aankomen in de middle of nowwhere en uitstappen, horen we al een enorm kabaal van geroep en gepiep.. wow overal waar we kijken zitten pinguïns in de bosjes en dit zijn nog alleen maar de pups.. de ouders zijn nog opzoek naar eten en komen starks een voor een het strand op lopen om hun pups te voeden. Het is een prachtig gezicht! Ook als ze in een soort parade achter elkaar via de pass de duinen in lopen, geniaal! Na dit prachtige gebied bezocht te hebben, gaan we op weg naar de andere pinguïns, de koningspinguïn (kolonie van 40 tot 70) zit namelijk een paar honderd kilometer verderop in chili. Altijd al dit prachtige dier in het echt willen zien, wat hebben we toch een geluk! Ook deze pinguïns hadden pups, mollige bruine pluizige bolletjes, maar zo schattig om te zien!!

Door het typen ben ik de tijd een beetje vergeten en rijden we de stad Ushuaia al in. De meest zuidelijke stad op aarde.. het einde van de wereld. De stad is nog best groot en dan ook vooral de haven. Alle schepen richting Antarctica vertrekken vanaf hier. We zijn helaas te laat om naar Antarctica te gaan.. de laatste boten vertrekken half maart nog, maar het is nu ook al veel te vroeg donker in het zuiden.. dromen blijven houden is ook goed! We zijn vast beraden om nog een keer te gaan, maar zoals een van de jongens op de hike ook zei: je kunt nu beter dingen doen waarbij je nog fit moet zijn. Op een boot zitten en staan kan altijd nog.. hihi de travel gedachte!

We lopen wat rond door de stad, bezoeken de haven, de letters en rijden daarna door naar echt het laatste puntje van de weg. De meest zuidelijke weg waar we met de auto kunnen komen, we rijden door een prachtig natuur gebied en komen na 1,5 uur rijden dan echt bij het einde van de weg! Hier is een Navy station gevestigd. We trekken de champagne fles open en proosten erop.. nee grapje, maar we denken wel terug aan wat we allemaal al bereikt hebben! In een half jaar tijd van de North cape naar de South cape is ook echt wel super vet!! Wat zijn we toch super blij dat we dit samen kunnen doen!!

Nu kunnen we eigenlijk alleen nog maar noordelijker reizen en zijn van plan om via Argentinië helemaal omhoog te reizen richting Uruguay en Brazillië. We zijn benieuwd wat we allemaal weer gaan zien!!

Top