Al twee weken onderweg met onze eigen auto, met iets meer dan 3000 km op de teller rijden we nu Patagonië in. Wat een fantastisch land, aardige mensen, mooie cultuur en de natuur, daar zijn geen woorden voor.

We rijden vanaf Santiago zo de wijn regio in en vallen met onze neus in de boter, de Chileense wijnen! Prachtige landschappen vol wijngaarden en je kunt ze bijna allemaal bezoeken. Beetje jammer van de eigen auto nu die één van ons moet besturen.. hihi;)

Vanuit het binnenland nemen we de westkust route en komen we langs enorme uitgestrekte stranden. Waar we ons een paar dagen hebben vermaakt en de perfecte empanadas (een heerlijk gevuld broodje met gehakt, kaas of zeevruchten) hebben gevonden! We slapen op het strand tussen de rotsen en hebben ons zelf maar eens verdiept in Qigong (ontspanning en ademhaling), ja… reizen is zwaar…

Na z’n 1000 kilometer rijden trekken we terug het binnenland in, richting de oostkant. We bezoeken verschillende national parken waar je met de auto doorheen kunt rijden. Na verschillende viewpoints start de auto niet direct, we moeten hem een paar keer starten wil deze starten… We krijgen allebei een beetje een twijfel gevoel en rijden zodra hij weer start richting de bewoonde wereld. Onderweg is het ook wel enorm warm, het is hier 45 graden, echt niet normaal.. dus we hopen dat het iets te maken heeft met het starten van de auto… in het dorpje zetten we de auto aan de kant en proberen we uit wat het probleem kan zijn… Helaas vinden we de oplossing niet, vele dingen geprobeerd. We starten de auto, nu deed hij het opeens weer wel in één keer en rijden richting de stad. Hier hebben we een monteur gebeld, volgens de reis app spreek hij vloeiend engels en heeft hij al eens meer overlanders geholpen. Hij is er vandaag niet, maar morgen (zondag) wil hij ons graag helpen.

We zoeken een plekje om te relaxen en te slapen. Het is hier heel makkelijk om een plekje te zoeken, zolang niemand last van je heeft, kun je eigenlijk overal gaan staan. Natuurlijk wil je een rustig plekje om te slapen, dus rijden we meestal wel een stad of dorp uit, de natuur in.

Oeps… hij zag het probleem gelijk… de bevestigingen naar de accu zaten gewoon te los… Zo simpel, we hebben er allebei overheen gekeken!! We dachten veel te moeilijk en gelijk in een groot probleem. Maar goed nu we er toch waren hebben we gelijk heel de auto nog een keer nagelopen en alles zag er prima uit en kan nog makkelijk het aantal kilometers mee wat we willen gaan rijden. Wel gaf hij als tip om halverwege de reis de distributie riemen en de bougies te vervangen, zodat we niet in de woestijn staan als er een kapot zou gaan. We hebben maar besloten om het gelijk bij hem te laten doen (Martijn had het zelf ook gezien, dus nu twee keer bevestigd..), kunnen we maar beter gedaan hebben. De volgende dag is hij samen met Martijn naar het centrum gereden en hebben ze de spullen gehaald. De hele middag zijn ze samen bezig geweest met de auto en nu is hij weer als nieuw!! Gaan we in elk geval vanuit. Wat top, het moest dus gewoon zo zijn dat we de kleine oplossing niet gezien hadden, denk ik… En de kosten, we stonden versteld van de prijzen van de onderdelen… echt zo bizar goedkoop, voor echte originele onderdelen… Zo kun je je auto nog eens laten opknappen. We nemen afscheid van Eduardo en hij geeft aan dat we hem altijd mogen contacten als er weer iets is, top!!

We slaan op de markt nog wat groente en fruit in. Een kilo bananen, een kilo ui, 500 gram blauwe bessen, drie rode paprika’s, anderhalve kilo tomaten en drie grote courgettes voor 4 euro… dat is leuk boodschappen doen! In de supermarkt is het wel allemaal veel duurder hoor, de prijzen kun je wel een beetje vergelijken met die in Nederland. In de supermarkt slaan we wat extra water in en we rijden weer richting de oostkant om de Osorno vulkaan te gaan bezoeken. Als we aankomen is het prachtig helder weer en is de vulkaan goed te zien. We slapen op een plekje met uitzicht op de vulkaan, aan een meer, beter kan niet. Naast de plek waar we staan, is een speeltuin en zijn wat kinderen aan het spelen. Wanneer Martijn staat te sporten komen er twee kindjes naar hem toe en ze komen mijn kant uit, hihi ik praat iets meer spaans… We hebben een uur staan kletsen over de verschillen met Chili en Nederland qua onderwijs, qua dieren etc. Ik kon niet alles verstaan, maar veel wel. Het was super gezellig! Voordat ze weg gingen kregen we nog een kus en een kroel, ach!! Smelt smelt!! Wat een schatjes!!

De volgende ochtend was het erg bewolkt, maar toch zijn we de vulkaan opgereden om even een kijkje te nemen. We konden tot net boven de helft met de auto komen, de rest moest je met de skilift of lopen, maar dat vonden we nu zonde. We komen nog veel meer vulkanen tegen.

Omdat Chili zo uitgestrekt is, smal en heel veel bergen heeft. Moeten we verschillende keren met de ferry over varen. De eerste ferry kunnen we nog omheen, omdat er nog een weg ligt. Wel overhard, maar erg mooi. We rijden door de eerste fjorden heen en krijgen al super veel zin in Patagonië. We komen in het dorp Hornopirén aan, waar we wel de ferry moeten nemen, de weg stopt hier. Er staat overal dat we moeten boeken, maar we hopen gewoon dat er plaats is. Eerst krijgen we dan ook te horen dat we pas twee of drie dagen later kunnen vertrekken, maar na drie keer vragen of ze echt geen plaats meer hadden voor morgen… Konden we toch mee. We slapen de nacht dichtbij de ferry langs de rivier, waar nog een stel aan het kamperen was. We zijn even langs gelopen voor een praatje, maar we hebben de hele avond staan kletsen! Super gezellig! Ze komen uit de USA.

In de rij staan we met verschillende auto’s te wachten tot de ferry komt. De aanleg plaats is een kleine botenhelling, erg leuk om te zien. We zijn nog maar 4,5 uur varen verwijderd van onze droom!! Het gaat dat toch echt gebeuren! Patagonië here we come!!

Top